ซูโม่ไม่อยากเชื่อ “พวกคุณถึงกับจะฆ่าคน! ไม่กลัวหน่วยบังคับใช้กฎหมายลงโทษหรือไง!”
เสิ่นชิงฉือเห็นจางเผิงมีสีหน้าหวาดผวา กลัวว่าอีกฝ่ายจะตื่นตระหนกจนเผลอพูดเรื่องสายลับออกมาต่อหน้าทุกคน
เขาเอ่ยเสียงเย็นชา “ไปกันเถอะ”
ซูโม่ไม่ยอมแพ้ “พี่ชิงฉือ คุณจะปล่อยให้พวกเขาทำกับ...”
เสิ่นชิงฉือเดือดดาล “ฉันบอกให้ไป!”
ถึงตัวตนของจางเผิงจะถูกเปิดโปง ก็ห้ามเกิดขึ้นในที่สาธารณะต่อหน้าผู้คนมากมายเด็ดขาด
เสิ่นชิงฉือตวาดใส่โดยไม่ทันตั้งตัว ดวงตาของซูโม่แดงก่ำ เธอกัดริมฝีปากล่างที่ซีดขาว ก่อนหันหลังวิ่งหนีไป
“ซูโม่!”
เฉินหยวนเฉารีบวิ่งตามไป
เสิ่นชิงฉือลังเลอยู่ชั่ววินาที ก่อนพาอั้นอิ่งตามไปด้วย
สถานการณ์ที่พร้อมปะทุสงบลงในที่สุด จางเผิงลอบถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
“ซึ้งใจล่ะสิ? เสิ่นชิงฉือถึงกับดุซูโม่ เพื่อไม่ให้เธอลำบากใจเชียวนะ”
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของอู่เยว่ทำให้จางเผิงอยากต่อยเธอสักสองหมัด
ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้เป็นตัวป่วนพันธุ์ไหนกัน ถึงได้น่ารำคาญขนาดนี้!
จางเผิงหันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดสักคำ
อู่เยว่เดินตามหลังเขาอย่างสบายอารมณ์ “เสิ่นชิงฉือดีกับคุณขนาดนี้ ถึงตอนนั้นก็ต้องมีลูกให้เขาหลาย ๆ คนสิ
สามปีได้ลูกสองคน คลอดทีเดียวแปดคน
อย่าคิดว่าชีวิตตอนนี้ลำบากเลย พอมีลูกแล้ว ลองมองย้อนกลับมาดูสิ แล้วจะรู้ว่าความลำบากที่เจอมาตอนนี้คุ้มค่า”
จางเผิงดูซูบเซียวไปทั้งคน สีหน้าอ้างว้าง ไม่เหลือความเย่อหยิ่งทะนงตนเหมือนก่อนอีกแล้ว
เจี้ยเฉิน ริชาร์ด และอู๋ฉงพาจางเผิงไปจับปลา คราวนี้เขาเดินตามไปอย่างว่าง่าย ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง