เช้าตรู่
สายลมบนทุ่งหญ้าพัดพาความหนาวเสียดกระดูก โบกธงแดงนอกค่ายจนสะบัดพลิ้ว
หมู่ห้าไร้เสียงนกหวีดรวมพลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ในห้องพักเงียบสงัดจนกดดัน มีเพียงเสียงเก็บข้าวของดังกรุบกริบ
หลิวชิงกับสวี่ซานตัวจัดของใส่เป้หลังอย่างคล่องแคล่ว
เหล่าเว่ยถือชามบะหมี่ร้อนระอุสองชามเข้ามา วางลงบนโต๊ะดังโครม
"กินซะ"
เสียงเหล่าเว่ยทุ้มเครือ จมูกตันจนขึ้นจมูกชัดเจน "กินให้อิ่มแล้วค่อยไป"
ในชามมีไข่ดาวน้ำสองฟอง โรยด้วยต้นหอมซอยเขียวสด และน้ำมันงาอีกสองสามหยด
หลิวชิงเดินเข้าไป ยกชามขึ้น กินคำใหญ่
เส้นร้อนลวกปาก แต่เขาไม่ได้แม้แต่จะย่นคิ้ว
กินไป กินไป น้ำตาก็หยดใส่ชาม แล้วกลืนหายลงท้องไปพร้อมกับเส้น
เหลาหม่ายืนอยู่ข้างประตู มือทั้งสองถูกางเกงไปมา
ใบหน้ากร้านแดดกรานลมของเขาเต็มไปด้วยความอาลัย ริมฝีปากขยับสองสามครั้ง ก่อนเปล่งเสียงออกมา "เดี๋ยวผมไปส่งนะ"
"อย่าเลย"
หลิวชิงวางชามเปล่า ปาดตามือเร็วๆ แล้วเดินไปสะพายเป้
เขาหันมามองเหลาหม่า น้ำเสียงห้วน "หัวหน้าหมวด อย่าทำเป็นหญิงให้วุ่นวายเลย ผมกับซานตัวจะรออยู่ที่กองบังคับการนะครับ"
เหลาหม่าชะงักไปเล็กน้อย ตาร้อนผ่าวในทันใด
เหล่าเว่ยถูมือแรงๆ บนผ้ากันเปื้อน แล้วหันหลังเข้าหากำแพง
หลี่เมิ่งก้มหน้า นิ้วง้างขอบโต๊ะ
เซวียหลินเหม่อมองนอกประตู
"ไป" หลิวชิงตบบ่าสวี่ซานตัว
สวี่ซานตัวสะพายเป้ แล้วเดินตามต้อยๆ หลังหลิวชิง
ออกจากห้องพัก ฝีเท้าช้าๆ เดินบนทางหินกรวดที่พวกเขาปูลาดด้วยมือตนเอง
หลิวชิงหยุดเดิน หันกลับมา
เหลาหม่า หลี่เมิ่ง เหล่าเว่ย เซวียหลิน ทั้งสี่คนก็หยุดตามไปด้วย