“พูดมา”
“พวกเราไปรายงานตัวที่กองบังคับการเองพรุ่งนี้ได้ไหมครับ”
หลิวชิงมองตรงไปที่ตาของเหอหงเทา
เหอหงเทาชะงักไปนิด เขามองหลิวชิง แล้วมองเลยไปที่ใบหน้าเครียด ๆ ของพวกทหารเก่าด้านหลัง
เขาดันแว่นขึ้น แล้วก็เข้าใจความหมายของหลิวชิง
“ได้” เหอหงเทาพยักหน้า “พรุ่งนี้ผมรอพวกคุณที่กองบังคับการ”
“ครับ!” หลิวชิงตอบเสียงดัง
เหอหงเทาไม่ได้อยู่นาน เขาเดินไปข้าง ๆ เหลาหม่า ตบบ่าเหลาหม่า
“เหลาหม่า ผมไม่รบกวนนานนะ กองร้อยยังมีงานเป็นกองพะเนิน คุณก็รักษามาตรฐานดี ๆ ล่ะ”
เหลาหม่าเข้าแถวตรงทำความเคารพ
รถจี๊ปสตาร์ทใหม่ กลับรถขับออกจากที่ตั้งหมู่ห้า
ฝุ่นดินที่ท้ายรถพวยพุ่งขึ้นมา แล้วค่อย ๆ จางหายไป
หน้าที่ตั้งหมู่ห้า คนทั้งหกยืนอยู่ตรงนั้น
เหล่าเว่ยเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ
“เชี่ยเอ๊ย” เหล่าเว่ยปาดหน้าแรง ๆ “มื้อเย็นวันนี้ ฉันลงมือเอง”
“ผมช่วย!” เซวียหลินรีบรับคำ
“ฉันไปเอาเหล้า!” หลี่เมิ่งหันหลังวิ่งไปหอพัก
เหลาหม่ามองหลิวชิงกับสวี่ซานตัว โบกมือ
“ไปกันเถอะ อย่ามัวยืนนิ่ง วันนี้ต้องฉลอง”
เหล่าเว่ยโจนพรวดเข้าไปในครัว
มีดสับลงบนเขียงดัง ฉับ ๆ
น้ำมันร้อนในกระทะเหล็กส่งเสียงซ่า ควันลอย ละอองน้ำมันกระเด็นไปไกล
ทุกคนลงมือช่วย ยกกับข้าว ยกกับข้าว สุมฟืน สุมฟืน
หนึ่งชั่วโมงถัดมา
กับข้าวยกขึ้นโต๊ะ
เหล่าเว่ยงัดฝีมือเด็ดที่เก็บงำไว้ออกมาหมด ทำมื้อที่หรูที่สุดในประวัติศาสตร์ของหมู่ห้า