ขอสรุปหน่อย! ตามความเข้าใจส่วนตัวนะ!
ที่ทำไมแก็งกล้าบุกปฐพีถึงได้กลายเป็นตำนาน และเป็นหนังโปรโมทรับสมัครทหารของทัพบก
นั่นก็เพราะตัวละครทุกตัวในเรื่องมันมีชีวิตชีวาสุด ๆ ทุกคนสามารถหาตัวเองเจอในเรื่องได้
เหลาหม่า: “คนที่ยอมจำนน” ที่น่าเห็นใจที่สุด ทหารเก่าที่ครั้งหนึ่งเคยมีไฟ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ ถูกความเป็นจริงขัดเกลาจนหมดมุมแหลม
เขาไม่ใช่คนที่นอนรอวันตั้งแต่เกิด ช่วงวัยรุ่นก็เคยมีไฟ มีความฝัน เคยทุ่มเทสุดตัวในกรมทหาร อยากสร้างผลงานและเกียรติยศ
แต่การถูกมองข้ามตลอดเวลา ความหวังที่ไม่มีวี่แวว และความแห้งแล้งที่ซ้ำซากวันแล้ววันเล่า ทำให้เขาหมดแรงดิ้นรนไปช้า ๆ ไม่ใช่ว่าไม่อยากพยายาม แต่พยายามไปก็ไม่มีประโยชน์ สุดท้ายเลยเลือกที่จะนอนรอวัน
สุดท้าย เขาถูกสวี่ซานตัวปลุกขึ้นมาได้สำเร็จ ใคร ๆ ก็บอกว่าเขาเป็นครูคนแรกในชีวิตของสวี่ซานตัว แต่ในความคิดฉัน กลับเป็นสวี่ซานตัวที่ทำให้เขารู้ตัวว่าตัวเองมีปัญหาอะไร
“เกียรติยศอยู่ที่ความธรรมดา ความยากลำบากอยู่ที่ความยืดเยื้อ” ฉันคิดว่าสุดท้ายเขาน่าจะเข้าใจประโยคนี้แล้ว!
การที่เขาปล่อยให้หลี่เมิ่ง เหล่าเว่ย เซวียหลิน ฆ่าเวลาไปวัน ๆ โดยพื้นฐานก็คือการมอมเมาตัวเอง: ทุกคนนอนรอวันด้วยกัน ก็ไม่ต้องเผชิญหน้ากับความล้มเหลวของตัวเอง
ตอนแรกที่เขาต่อต้านไม่ให้สวี่ซานตัวซ่อมถนน ไม่ใช่เพราะเกลียดสวี่ซานตัว แต่กลัวว่าความจริงจังของสวี่ซานตัวจะทำลาย comfort zone ของตัวเอง กลัวว่าสวี่ซานตัวจะพิสูจน์ว่า “ความพยายามมันได้ผล” แล้วทำให้ความขี้ขลาดและการยอมจำนนของตัวเองดูแย่ลง