เหล่าเว่ยกับเซวียหลินปรบมือกันเสียงดังเปรี๊ยะ ๆ
หลี่เมิ่งก็ปรบด้วยสองที แล้วยื่นธงสามเหลี่ยมสีแดงมาตรงหน้าหลิวชิงกับสวี่ซานตัว
หลิวชิงเหลือบมองสวี่ซานตัว
สวี่ซานตัวยิ้มหน้าบานใส่ซื่อ ๆ สายตาจับจ้องธงผืนนั้น ปากแสยะเห็นฟันกระต่ายเรียงยาว
เขายังไม่รู้เรื่องอะไรเลย คิดจริง ๆ ว่านี่คือคำชม
หลิวชิงรู้ดี ปลาเค็มสามตัวนี้หมดความอดทนแล้ว
หลี่เมิ่งยื่นธงเข้ามาอีกนิด
"หวังว่าทั้งสองคน—" น้ำเสียงเขายังเนิบนาบ "จะรู้จักพอสักที ต่อจากนี้—"
"ทำอะไรกันน่ะ?"
ประตูถูกผลักเปิด
เหลาหม่ายืนอยู่ตรงนั้น เขากวาดตามองภายในห้อง ธงในมือหลี่เมิ่ง พลั่วข้างเท้าเหล่าเว่ย กะละมังในมือเซวียหลิน สายตาไล่ไปทีละคนบนใบหน้าสามคนนั้น สุดท้ายหยุดที่ธงผืนนั้น จ้องอยู่ชั่วขณะ
บรรยากาศในหมวดช่วงนี้เขาเองก็รู้ดี จึงออกคำสั่งทันที
"เปิดประชุมหมวด"
หกคนนั่งกันเรียบร้อย
เหลาหม่าเอ่ยขึ้นก่อน เขามองไปทางหลิวชิงกับสวี่ซานตัว
"เรื่องเล็กน้อยวันนี้ หวังว่าพวกนายสองคนจะอย่าเก็บมาใส่ใจ"
หลิวชิงเงียบ
แต่สวี่ซานตัวกลับตื่นเต้นขึ้นมาทันควัน "หัวหน้าหมวดครับ ผมจะพยายามต่อไป!"
สีหน้าของเหลาหม่าแข็งค้างไปชั่วขณะ ปากอ้าคล้ายอยากพูดอะไร แต่ก็กลืนกลับลงคอ เขามองสวี่ซานตัวเนิ่นนาน จึงพยักหน้า
"ฉันชอบความเป็นทหารที่ดีงามแบบนี้ของพวกนาย การจัดระเบียบภายใน เครื่องแต่งกาย แล้วก็คำสั่ง" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "ทหารดีหรือทหารใช้ไม่ได้น่ะ มองแวบเดียวก็รู้"
สวี่ซานตัวรับลูกอีก "หัวหน้าหมวดครับ ผมว่าที่ผมทำยังไม่พอครับ ผมจะพยายามต่อไปอีก"