หลิวชิงลุกขึ้นจากพื้น ปัดฝุ่นตามตัว
แดดกำลังเปรี้ยงกลางหัวแล้ว ท้องโล่งมาตั้งนาน หมั่นโถวสองลูกกับโจ๊กสองชามตอนเช้า ถูกเบิร์นไปกับการวิดพื้น วิ่ง ซิทอัพตลอดทั้งเช้าจนหมดเกลี้ยง
ท้องว่างโหวง หิวจนตาลาย
“ไปกินข้าวกัน” หลิวชิงตะโกนเรียกสวี่ซานตัว
ทั้งคู่เดินไปโรงครัว เปิดประตูเข้าไป คนอื่นนั่งรอกันแล้ว หลี่เมิ่งใส่มุ้งอยู่หน้าเตา คีบเส้นในหม้อใหญ่ด้วยท่าทางเอื่อยเฉื่อย ไม่นานก็ยกเส้นหมี่ร้อนฉ่าทั้งถาดมาวางบนโต๊ะ มีเครื่องบะหมี่ถ้วยหนึ่งกับกระเทียมสองสามกลีบ
หลี่เมิ่งวางถาดเส้นลง ปลดมุ้งออกแล้วนั่งลง หยิบตะเกียบขึ้นมา เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เหลือบมองหลิวชิงกับสวี่ซานตัวด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก
“โอ้ สองทหารใหม่ผู้รักษาระเบียบวินัยกลับมาแล้วเหรอ?”
น้ำเสียงยียวน กัดเหน็บแฝงนิดๆ มือที่กำลังตักเส้นของเหล่าเว่ยชะงัก เซวียหลินก้มหน้ากำลังปอกกระเทียม ส่วนเหลาหม่าขมวดคิ้ว ไม่พูดอะไร
หลิวชิงไม่โต้ตอบ
เขาดึงเก้าอี้ออกนั่งลง ตักเส้นเต็มชาม ราดเครื่องบะหมี่ ก้มหน้าก้มตากินซี้ดเดียว ซ้อมหนักมาทั้งเช้า ร่างกายต้องการอาหารมากกว่าปกติ ทุกคำที่กลืนลงไปกระเพาะร้องเรียกร้อง เขาซูดเส้นเสียงดัง แก้มป่อง กินหมดชามต่อชาม
สวี่ซานตัวนั่งข้างๆ ก็ก้มหน้ากินอย่างเอาเป็นเอาตาย
คำพูดของหลี่เมิ่งลอยอยู่ในอากาศ ไม่มีใครรับเลย สักพักมันก็จางหายไปเอง
กินข้าวเสร็จ ทั้งกลุ่มกลับไปที่ห้องนอน เปิดประตู—หลิวชิงชะงักอยู่หน้าห้อง