ตอนที่หลิวชิงพูดประโยคนั้น ในใจเขารู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย
ถ้าไม่มีระบบ เขาคงเป็นเหมือนหลี่เมิ่งกับพวกนั้นแน่ ไม่สิ อาจจะหนักกว่าพวกนั้นอีก
แต่จะให้พูดออกไปตรง ๆ ก็ไม่ได้
ช่างเถอะ ถือซะว่าเขาพูดแทนสวี่ซานตัวแล้วกัน
สวี่ซานตัวนั่งอยู่บนเก้าอี้พับเล็ก รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไปทีละนิด
เริ่มจากมุมปากที่เรียบลง ฟันหน้ากระดานสองแถวค่อย ๆ หุบกลับเข้าไป และสุดท้ายคือแววตา——แววตาเซ่อ ๆ ที่แสดงถึงความงุนงงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นมา
ในที่สุดเขาก็รับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป
ริมฝีปากขยับเล็กน้อย อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออก
เหลาหม่านั่งอยู่หน้าสุด เงียบมาตลอด
ตั้งแต่หลิวชิงท่องระเบียบจบ เขาก็ไม่พูดอะไรสักคำ สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ใบหน้าหลี่เมิ่ง หยุดที่ใบหน้าเซวียหลิน หยุดที่ใบหน้าเหล่าเว่ย และสุดท้ายตกลงที่ตัวหลิวชิง
สายตานั้นไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่จนปัญญา แต่เป็นอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
หลังจากหลิวชิงพูดว่า “ผมทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น” คนที่อยู่ตรงข้ามก็เงียบไปชั่วขณะ
สีหน้าหลี่เมิ่งเปลี่ยนไป ไม่ใช่ท่าเหมือนยิ้มเหมือนไม่ยิ้มเหมือนก่อนหน้านี้ แต่เป็นมุมปากที่ตกลง ตาหรี่ลง และคางเชิดขึ้น
เขาโน้มตัวไปข้างหน้า กำลังจะอ้าปากพูด
“หุบปากให้หมดทุกคน”
เหลาหม่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงไม่ดัง แต่ทุกคำชัดถ้อยชัดคำ
ปากของหลี่เมิ่งหุบลง