ครึ่งเดือนต่อมา
แสงแดดยามเช้าสาดเข้ามาในห้องพักหมู่ห้า
พื้นปูนถูกถูจนสะอาดเอี่ยมไร้ฝุ่น สะท้อนแสงจาง ๆ เตียงเดี่ยวหกเตียง ผ้าห่มสีเขียวทหารถูกจัดจนเป็น "ก้อนเต้าหู้" สันคมกริบ ไร้ที่ติ รองเท้าผ้าใบสีเหลืองและกะละมังใต้เตียงเรียงเป็นเส้นตรงเป๊ะ แปรงสีฟันในแก้วหันไปในทิศทางเดียวกันหมด
หกคนยืนอยู่หน้าเตียง
เหล่าเว่ย เซวียหลิน หลี่เมิ่ง ความกะล่อนและซังกะตายบนใบหน้าพวกเขาหายไปเกลี้ยง ผิวคล้ำขึ้นเพราะแดดทุ่งหญ้า ท่ายืนตรงสวย
ที่สำคัญที่สุดคือแววตาของพวกเขา ความขุ่นมัวและหลงทางในอดีตจางหายไป เพิ่มความเฉียบคมดุดันแบบทหารสนามตัวจริงเข้าแทนที่
"มองขวา—ตรง!" เหลาหม่า ยืนหน้าขบวน ออกคำสั่ง
"ฉับ!" ห้าคนหันศีรษะพร้อมกัน เสียงเท้าสะอาดฉับไว
"มองหน้า—ตรง!"
"พักตามสบาย แถวตรง!"
เหลาหม่า มองดูห้าคนตรงหน้า แววตาแวบหนึ่งของความปลาบปลื้ม เขาหมุนตัว ผลักประตูห้องพักออก
นอกค่าย พลิกฟ้าพลิกดิน
ลู่วิ่งรูปวงแหวนที่ได้มาตรฐานอย่างยิ่ง ล้อมรอบสนามวิ่งข้ามเครื่องกีดขวาง 400 เมตรระดับมืออาชีพ ลู่วิ่งเรียบ แนวหินกรวดที่ขอบถูกจัดอย่างเป็นระเบียบ
เขตเครื่องออกกำลังกาย บาร์เดี่ยวและบาร์คู่หลายอันตั้งตรงเด่นในสายลมยามเช้า ข้าง ๆ กัน เรียงดัมเบลหินพร้อมด้ามไม้เนื้อแข็งสี่คู่ตามลำดับน้ำหนัก
ด้านหน้าประตูใหญ่ เป็นลานจอดรถรับแขกขนาดครึ่งสนามฟุตบอล พื้นถูกกดอัดแน่นเรียบ ไม่มีหญ้าขึ้นสักต้น
ทางซ้ายของลานรับแขก เตาไฟหุงข้าวกลางแจ้งใหญ่สองเตาที่เหล่าเว่ยลงมือก่อเอง ตั้งมั่นคง ข้างเตา ฟืนแห้งถูกตัดขนาดเท่ากัน เรียงเป็นระเบียบเหมือนกำแพง