ยามเย็น พระอาทิตย์อัสดงสีแดงดุจเลือด
หลี่เมิ่งถือถังเหล็กสองใบ พับแขนหนีบห่อกระดาษหนังวัวหลายห่อ เดินก้มหน้าก้มตามาทางเขตค่าย ฝีเท้าอืดอาดยืดยาด
เหล่าเว่ยถือกะละมังล้างผักยืนอยู่ตรงประตูครัว น้ำหยดติ๋งตามผ้ากันเปื้อนลงพื้น เขาชะโงกหน้ามา "โย่ ท่านนักเขียนใหญ่กลับมาจากซื้อของแล้วเหรอ ไปวนที่กองบังคับการแป๊บเดียว วิญญาณหลุดออกจากร่างเลยหรือไง"
หลี่เมิ่งไม่สนใจเขาเลย เดินตรงผ่านหน้าเหล่าเว่ยเข้าไป ผลักประตูห้องนอน
เซวียหลินกำลังซักชุดฝึกอยู่
เงยหน้าขึ้นมอง "ทำหน้าอย่างกับศพเน่า เงินโดนใครล้วงไปเหรอ"
"โครม!"
หลี่เมิ่งทุ่มถังสีแดงสองใบลงบนพื้นซีเมนต์อย่างแรง ก้นถังเหล็กกระแทกพื้นดังตึงทื่อ
หลี่เมิ่งยืนอยู่กับที่ หัวไหล่สั่นระริก ขอบตาขาวซีด
เหล่าเว่ยถือกะละมังเดินเข้ามา สังเกตเห็นพิรุธ วางกะละมัง เช็ดมือบนผ้ากันเปื้อนถาม "เป็นไรรึ ไปมีเรื่องตีกันมาเหรอ"
หลี่เมิ่งกัดฟันแน่น อกกระเพื่อมรุนแรง
วันนี้ที่ร้านค้าสวัสดิการทหาร ฉันเจอเพื่อนร่วมรุ่นเก่าน่ะ
เซวียหลินวางเสื้อไหมพรม "ก็ดีนี่ ได้คุยเรื่องเก่าๆ"
"คุยบ้าอะไร!" หลี่เมิ่งแผดเสียงก้อง เสียงแหบแห้ง เขาเตะถังเหล็กหนึ่งที ถังเหล็กกลิ้ง "โครม" กระแทกขาเตียง
ห้องนอนเงียบกริบในพริบตา
เหลาหม่านั่งตรงโต๊ะ คีบบุหรี่ยวี่ซีที่เพิ่งจุดได้ครึ่งมวนระหว่างนิ้ว เงยหน้าขึ้น
หลิวชิงนั่งตรงโต๊ะ มือถือผ้าขี้ริ้ว หยุดการเช็ดทำความสะอาดอาวุธปืน สวี่ซานตัวยืนอยู่ที่มุมห้อง มองหลี่เมิ่งด้วยสีหน้างงงวย
หลี่เมิ่งใช้สองมือกำผมตัวเองแน่น น้ำตาคลอเบ้าตา แต่ก็ฝืนไว้ไม่ให้ไหล