กลางคืน
ห้องนอนหมู่ห้า
พื้นปูนถูกถูจนเงาแวววาว เต้าหู้บนที่นอนหกเตียงพับเป็นเหลี่ยมคมกริบ
นี่คือการประชุมหน่วยอย่างเป็นทางการครั้งที่สองของหมู่ห้า
เหลาหม่านั่งอยู่บนม้านั่งพับ ในมือถือสมุดโน้ตเล่มเก่านั้น
“ครึ่งเดือน” เหลาหม่ากวาดตามองทุกคน “รันเวย์สร้างเสร็จแล้ว ลานฝึกสิ่งกีดขวางก็สร้างเสร็จแล้ว สภาพร่างกายของพวกนาย ก็ดูเป็นคนเป็นร่างขึ้นมาหน่อย”
เขาปิดสมุดโน้ต
“แต่มีแค่สภาพร่างกายไม่พอ”
เสียงของเหลาหม่าทุ้ม นิ่ง
“พวกเราเป็นทหาร ไม่ใช่นักกรีฑา ต่อไปจะฝึกอะไรดี นี่แหละปัญหา พวกนายมีความคิดเห็นอะไรบ้าง ว่ากันมา”
ในห้องเงียบไปหลายวินาที
เหล่าเว่ยเกาหัว “หัวหน้าหมวด พวกเราไม่มีแม้แต่สนามยิงปืน จะให้ฝึกเล็งเป้าทุกวันก็คงไม่ได้”
เซวียหลินคล้อยตาม “ใช่ นอกจากร่างกายกับฝ่าสิ่งกีดขวาง แล้วสภาพของพวกเรา ยังฝึกอะไรได้อีก”
หลี่เมิ่งพูดขึ้น “พวกเราฝึกเพิ่มได้นะ ฝึกการแยกประกอบและประกอบปืน!”
สวี่ซานตัวยังคงเงียบกริบ รักษาความเงียบขรึมตามนิสัย ดวงตากลมโตคู่สวยเหลือบมองไปมา
หลิวชิงเงียบไปสองวินาที แล้วลุกขึ้นยืน
“หัวหน้าหมวด”
เสียงเขาไม่ดัง แต่ชัดเจนมาก
“เราเป็นกองพันยานเกราะ ทหารราบยานเกราะ”
เหลาหม่ามองเขา “นายจะพูดอะไร”
“ผมเสนอว่า ต่อไปให้เพิ่มการฝึกประสานงานกับรถรบทหารราบ”
ในห้องเงียบกริบราวกับตาย
เหล่าเว่ยเบิกตากว้าง
เซวียหลินอ้าปากค้าง ครึ่งวันก็ไม่หุบ
หลี่เมิ่งลุกพรวดเข้ามาจนถึงตรงหน้าหลิวชิง ยื่นมือไปแตะหน้าผากเขา
“ไม่เห็นจะมีไข้”
หลี่เมิ่งจ้องหลิวชิง
“เมื่อเช้านายวิ่งสามกิโลจนสมองเพี้ยนไปแล้วหรือไง ยังจะฝึกรถรบทหารราบอีกนะ นายเสกออกมาให้ฉันดูในทุ่งหญ้านี่ซิ”