ประตูถูกถีบเปิดออก
หลี่เมิ่งใส่กางเกงขาสั้น สวมรองเท้าแตะ พุ่งออกมาพร้อมกับผมยุ่งเหยิง
เขาก้าวพรวด ๆ ไปที่ลานหน้าหอนอน ชี้หน้าสวี่ซานตัวที่กำลังจะเทหิน
“เช้าตรู่ ยังไม่เลิกอีก!” หลี่เมิ่งตะโกนลั่น ลูกตาเบิกกว้าง “ตั้งแต่หกโมงก็ก๊อกแก๊ก ๆ ไม่หยุด! พวกนายเร่งเกิดรึไง? ยังจะให้คนนอนหรือเปล่า!”
สวี่ซานตัวอึ้งไป
มือสองข้างจับสายกระบุง ไหล่ห่อลงนิดนึง ริมฝีปากขยับ แต่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา
“พูดสิ!” หลี่เมิ่งเดินเข้าไปใกล้อีกก้าว “แกล้งเป็นใบ้อะไร? ถนนพัง ๆ นี่จะสร้างให้ใครใช้? ให้ผีใช้รึไง! พวกนายสองคนสมองป่วยหรือเปล่า!”
สวี่ซานตัวถอยหลังไปครึ่งก้าว แววตาดูตื่น ๆ
“หลี่เมิ่ง”
เสียงหนึ่งดังมาจากด้านข้าง
หลิวชิงถือพลั่วเดินมาเรื่อย ๆ
เขาหยุดอยู่ข้าง ๆ สวี่ซานตัว มองหลี่เมิ่งที่กำลังเดือดเป็นไฟ
“ระเบียบกำหนดให้ตื่นหกโมง วิ่งออกกำลัง ตอนนี้เจ็ดโมงสิบห้า” หลิวชิงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
“ออกอะไร!” หลี่เมิ่งชี้จมูกหลิวชิง “ที่นี่หมู่ห้า! กฎของหมู่ห้าคือไม่มีกฎ! พวกนายสองคนทุบหินทุกวัน จะอวดเก่งใช่ไหม?”
หลิวชิงไม่หลบ ถามกลับว่า “เราทำงานของเรา ไปเกี่ยวอะไรกับนาย?”
“ทำเสียงดังจนฉันนอนไม่หลับ!”
“นายไปนอนที่ครัวได้ ที่นั่นเก็บเสียงดี” หลิวชิงปักพลั่วลงกับพื้น “เราหาอะไรทำเป็นกิจเป็นเรื่องให้ตัวเอง ไม่ได้กินข้าวของนาย ไม่ได้นอนเตียงนาย นายเขียนนิยายสองล้านคำของนายไป เราสร้างถนนของเรา ต่างคนต่างทำ”