เขาหยิบพลั่ว ตักเศษหินขึ้นมากองหนึ่ง เทลงในหลุมตื้นที่ขุดเตรียมไว้ จากนั้นยกถังปูนขาวเปียกครึ่งถังขึ้นมา ราดลงบนเศษหินอย่างสม่ำเสมอ
ไม่มีสวี่ซานตัวคอยช่วยขนของ หลิวชิงเลยต้องเดินไปเดินมาระหว่างกองขยะกับจุดก่อสร้างอยู่คนเดียว
ลมบนทุ่งหญ้าพัดพาไอเย็นมา แต่ชุดฝึกของหลิวชิงก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อในไม่ช้า แผ่นหลังแนบติดกับเนื้อตัว เหงื่อไหลย้อยลงมาจากคาง หยดลงบนดินชื้นแฉะ
ท่วงท่าของเขาไม่ได้เชื่องช้าลงเลยแม้แต่น้อย ทุกครั้งที่ตวัดพลั่ว ทุกครั้งที่กดอัด ล้วนมีจุดหมายชัดเจนยิ่ง
กว่าหนึ่งเดือน เขาเปลี่ยนพื้นที่รกร้างผืนนี้ให้กลายเป็นสนามฝึกมาตรฐาน
สองชั่วโมงต่อมา
ดวงอาทิตย์พ้นขอบฟ้าขึ้นมาเต็มดวง แสงแยงตาจนลืมตาไม่ขึ้น
หลิวชิงนั่งยองอยู่บนพื้น มือถือแผ่นไม้เรียบแผ่นหนึ่ง กำลังเกลี่ยปูนขาวเปียกบนทุ่นไม้สามก้าวจุดสุดท้ายให้เรียบสนิท
โคลนสีขาวเทาเต็มร่องหิน ผิวหน้าเรียบลื่นเสมอกัน
เขาลุกขึ้นยืน โยนแผ่นไม้ในมือทิ้ง แล้วถอนหายใจยาว
ในหัวสมอง เสียงจักรกลใสกังวานดังขึ้นตามเวลา
ติ๊ง
[สนามวิ่งวิบาก 400 เมตรสร้างเสร็จ ระดับ: มาตรฐาน]
[ประมวลผลภารกิจเสร็จสิ้น กำลังแจกรางวัล]
กระแสร้อนสายหนึ่งระเบิดขึ้นจากท้องน้อย ไหลซ่านไปตามเส้นเลือดสู่แขนขา
หลิวชิงครางออกมาอย่างอดไม่ได้ ขาอ่อนแรงจนเข่าทรุดลงข้างสนามสิ่งกีดขวางที่เพิ่งเกลี่ยเสร็จ
เจ็บ
ไม่ใช่ความเจ็บจากบาดแผล แต่เป็นความเจ็บที่กล้ามเนื้อถูกนวดคลาย ยืดเหยียด และบิดรัดเข้าด้วยกันใหม่