เป็นหนังสือพื้นฐานที่สุดทั้งนั้น
ตำรากองทัพของจริงหรือทฤษฎียุทธวิธีขั้นสูง ร้านสวัสดิการไม่มีทางขาย
“อ่านเอาพอแก้เบื่อ” หลิวชิงวางหนังสือไว้ข้างตัว
มีดีกว่าไม่มี
สวี่ซานตัวล้วงขนมปังกรอบสองสามห่อกับน้ำอัดลมสองขวดออกมาจากถุงพลาสติก
“เอานี่” สวี่ซานตัวยื่นน้ำอัดลมให้ขวดหนึ่ง
ทั้งคู่นั่งบนเส้นสตาร์ตของลู่วิ่ง ดื่มน้ำอัดลม กินขนมปังกรอบ
“ผมซื้อหนังสือให้หัวหน้าหมวดด้วยหนึ่งเล่ม” สวี่ซานตัวดึงหนังสือเล่มบางจิ๋วออกมาจากก้นกระเป๋า
หลิวชิงชำเลืองมอง
《บริดจ์》
มุมปากของหลิวชิงกระตุกนิดๆ
“นายซื้อนี่มาทำไม”
“หัวหน้าหมวดชอบเล่นไพ่บริดจ์นี่” สวี่ซานตัวพูดด้วยน้ำเสียงเป็นเรื่องธรรมดา “ผมเห็นเขาเล่นทุกวัน เลยซื้อให้เล่มหนึ่ง เขาต้องชอบแน่ๆ”
หลิวชิงเงียบ
เจ้าโง่นี่ มันชอบทำดีกับคนอื่นด้วยวิธีตรงไปตรงมาที่สุด
มันไม่รู้เลยว่าเหลาหม่าเล่นไพ่บริดจ์ไปเพื่ออะไร
พระอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้า
ลมจากทะเลทรายโกบีพัดมา พาความเย็นเยือกแผ่วๆ ติดมาด้วย
เงาของทั้งคู่ทอดยาว
หลิวชิงลุกขึ้น ปัดฝุ่นบนชุดฝึก
เขามองไปที่สนามวิ่งข้ามเครื่องกีดขวาง 400 เมตรด้านหลัง
แล้วมองถนนลูกรังของสวี่ซานตัวอีกครั้ง
สองโปรเจกต์นี้ ใช้เวลาพวกเขาทั้งเดือนเต็มๆ
สร้างจากศูนย์ขึ้นมา
“ซานตัว” หลิวชิงเอ่ยปาก
“หืม” สวี่ซานตัวเงยหน้า ในปากยังเคี้ยวขนมปังกรอบอยู่
หลิวชิงเก็บหนังสือบนพื้น สายตามองไปทางหอพัก