หลี่เมิ่ง เซวียหลิน เหล่าเว่ย พวกเขาไม่อยู่กัน
หลิวชิงกับสวี่ซานตัวไปที่ครัวทำกับข้าว
ฟ้ามืดสนิทตอนที่กลุ่มสามคนของหลี่เมิ่งเดินเล่นกลับมาจากบ้านคนเลี้ยงสัตว์ที่อยู่ห่างออกไปหลายกิโลเมตร
เพิ่งเดินมาถึงขอบค่าย หลี่เมิ่งก็หยุดฝีเท้า เขาก้มลง ใช้ไฟสลัว ๆ ตรงประตูค่าย เพ่งมองพื้นใต้เท้า
เส้นปูนขาวคดเคี้ยวเส้นหนึ่ง ลากจากข้างตึกที่พักทอดยาวหายเข้าไปในความมืดไกล ๆ
"นี่ใครวาดยันต์ไว้?" หลี่เมิ่งใช้ปลายรองเท้าเขี่ยปูนขาวบนพื้น "จะนำทางให้ผีรึไง?"
เหล่าเว่ยยื่นหน้ามามองแวบหนึ่ง แล้วหาว "ช่างมันเถอะ สงสัยไอ้ไม้สวี่ซานตัวจะประสาทกลับอีกรอบ"
เซวียหลินไม่พูดอะไร เบ้ปาก แล้วเดินตรงไปที่หอพัก
สามคนผลักประตูเข้าไป เหลาหม่านั่งอยู่คนเดียวหน้าโต๊ะ ถือไพ่เก่าผุ ๆ สำรับนั้นในมือ คลี่ไพ่ออกมาทีละใบ
หลี่เมิ่งเดินไปที่เตียงตัวเอง ถอดเสื้อนอกออก หันไปทางเหลาหม่า "หัวหน้าหมวด เส้นขาว ๆ บนพื้นข้างนอกนั่นอะไรกันครับ? หมู่ห้าเราจะตั้งรับศัตรูหรือไง?"
มือที่ถือไพ่ของเหลาหม่าชะงักไปเล็กน้อย
วันนี้เขาถูกหาตัวสองรอบ
รอบแรกคือหลิวชิง เดินมาเรียก 'หัวหน้าหมวด' อย่างมีมารยาท แล้วอ้าปากก็ถามเลยว่า—สนามวิ่งวิบาก 400 เมตรทำยังไง ขนาดมาตรฐานเท่าไหร่
ตอนนั้นเหลาหม่ายังคิดว่าหูตัวเองฝาดไป
พอเสร็จ สวี่ซานตัวก็มาอีก แล้วคำพูดเล่น ๆ ดันกลายเป็นว่าสวี่ซานตัวเอาจริงไปซะงั้น
ที่สำคัญ ดูจากท่าทางของทั้งคู่แล้ว ไม่เหมือนล้อเล่น