หลิวชิงเตรียมคำพูดไว้เรียบร้อยแล้ว
“ผมอยากทำสนามฝึกสิ่งกีดขวางแบบง่าย ๆ บนที่ว่างทางเหนือของหอพักน่ะครับ ไม่ต้องสร้างให้ดูดีอะไรมาก ส่วนใหญ่ก็ใช้ฝึกสมรรถภาพของผมเอง ช่วงอยู่หน่วยฝึกทหารใหม่ ผมวิ่งสิ่งกีดขวาง 400 เมตรได้แย่มาก โดนคนหัวเราะเยาะไปหลายรอบ”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“ยังไงหมู่ห้าก็ไม่มีอุปกรณ์ฝึกอื่นอยู่แล้ว ผมอยู่เฉย ๆ ก็เปล่าประโยชน์ สู้ลงมือทำเองดีกว่า”
เหลาหม่าจ้องหน้าเขาอยู่หลายวินาที
“นายรู้ไหมว่าลู่วิ่งสิ่งกีดขวาง 400 เมตรมันหมายความว่ายังไง”
“รู้ครับ สิ่งกีดขวางแปดอย่าง——”
“ฉันไม่ได้ถามว่านายรู้จักกี่อย่าง” น้ำเสียงของเหลาหม่าเปลี่ยนไป ปากกาเคาะเบา ๆ บนโต๊ะหนึ่งที
“ฉันถามนายต่างหาก——แค่กำแพงสูงอันเดียว ก็ต้องใช้แผ่นไม้สูงกว่าสองเมตร นายจะเอาอะไรทำ? คูน้ำกว้างสองเมตร ลึกสองเมตร นายจะเอาอะไรขุด? สะพานไม้เดี่ยว แผ่นกระดานสูง หลักไม้ห้าขั้น ล้วนต้องใช้ไม้ทั้งนั้น นายจะเอาอะไรสร้าง?”
หลิวชิงไม่พูดอะไร
เหลาหม่าโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย
“อย่าว่าแต่สร้างเลย ขนาดลู่วิ่งสิ่งกีดขวางมาตรฐานของกรมทหาร ตอนสร้างยังต้องใช้กำลังพลทั้งกองร้อย รถแทรกเตอร์ พลั่วช่าง ไม้และปูนซีเมนต์เต็มคันรถ——นายมีแค่สองมือ ตัวคนเดียว จะมาสร้างที่นี่?”
หลิวชิงเงยหน้าขึ้นมองเหลาหม่า
เหลาหม่าไม่ได้พูดต่อ เขาพิงพนักเก้าอี้ นิ้วมือเคาะเบา ๆ บนโต๊ะสองที รอคำตอบของหลิวชิง
“หัวหน้าหมวดครับ” หลิวชิงเอ่ยปาก