สามวันหลังจากนั้น
จังหวะชีวิตของหมู่ห้าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เหลาหม่าดูเหมือนจะอยากให้วิ่ง 5 กิโลเมตรทุกวันต่อไป
นกหวีดจู่โจมตอนเช้ามืด วิ่งลุยพร้อมเครื่องสนามหนัก 5 กิโลเมตร มื้อเช้า ซ่อมถนน
แผงควบคุมระบบของหลิวชิงเด้งขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง
เช้าวันที่สาม เส้นชัยวิ่ง 5 กิโลเมตร
หลิวชิงพุ่งข้ามเส้นชัย ไม่ได้ล้มลงนอนกับพื้นเหมือนสองวันก่อน เขาเท้าเข่า หายใจหอบใหญ่ กล้ามเนื้อขายังปวดล้า แต่ไม่เกร็งกระตุกเหมือนจะขาดอีกแล้ว
[ภารกิจ: วิ่งลุยพร้อมเครื่องสนามหนัก 5 กิโลเมตร ความคืบหน้า: 3/7]
[พละกำลัง: 55]
[กำลัง: 55]
[ความคล่องตัว: 51]
[ความอึด: 61]
ค่าความอึดทะลุหลัก 60 ไปแล้ว
บ่ายวันนั้น
ลมบนทุ่งหญ้าสงบลง
ทางเดินเล็ก ๆ หลายสายที่ปูด้วยกรวดและปูนขาวเปียก ปรากฏขึ้นตรงหน้าประตูค่ายของหมู่ห้า
ตรงกลางทางเดิน มีเศษอิฐแดงเรียงกันเป็นรูปดาวห้าแฉกที่ได้สัดส่วนอย่างยิ่ง
นี่คือสัดส่วนสมบูรณ์แบบที่หลิวชิงคำนวณออกมาด้วยทักษะช่างโยธา
ชายหกคนยืนอยู่ที่ปากทาง
ตัวเต็มไปด้วยดินและฝุ่นขาว ไม่มีใครพูดอะไร
เหลาหม่ายืนอยู่หน้าสุด เขาจ้องดาวห้าแฉกสีแดงนั่นอยู่นาน
เหลาหม่าเอามือขึ้นขยี้ตาอย่างแรง เบ้าตาแดงก่ำ เขาหันหลังให้ ไม่ให้ใครเห็น
ผ่านไปพักใหญ่เขาถึงหันกลับมา
"ได้เรื่องแล้ว" เสียงเหลาหม่าแหบแห้งนิด ๆ แต่แฝงความเข้มแข็ง "ถนนนี่ ทำให้ดูดีใช้ได้เลย"
หลี่เมิ่งทิ้งตัวลงนั่งบนก้อนหินริมทาง ทุบเอวด้านหลังที่ปวดล้า "โคตรเหนื่อยเลยฉัน นิยายสองล้านตัวอักษรของฉัน สามวันนี้ไม่ได้เขียนแม้แต่ตัวเดียว"