สายตาของหลิวชิงกวาดผ่านเหล่าเว่ย เซวียหลิน หลี่เมิ่ง
"ขอแค่มีหน่วยทหารผ่านมา ขอแค่พวกเขาจอด" น้ำเสียงของหลิวชิงดังขึ้น "ต่อให้มีโอกาสแค่หนึ่งในหมื่น พวกเราก็จะถูกผู้ใหญ่เห็น!"
"ก็จะมีโอกาสได้ออกไปจากทุ่งร้างแห่งนี้!"
"ข้อแม้คือพวกเราเองต้องแกร่งพอ"
"พวกนายอยากใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ไปทั้งชาติ ถักเสื้อไหมพรม เขียนกระดาษไร้ค่า แล้วก็ห่อผ้าห่มซมซานกลับบ้านไปเหรอ?"
เซวียหลินเงยหน้าขึ้นมาทันที
เหล่าเว่ยกำหมัดแน่น ข้อนิ้วดังกร๊อบแกร๊บ
หลี่เมิ่งกัดฟันกรอด
หลิวชิงหันไปมองเหลาหม่าเป็นคนสุดท้าย
"พวกเราไม่ขาดอะไรเลย"
"มีหัวหน้าหมวดที่เก่งที่สุดในกรม"
"เหลาหม่า ผู้ที่เคยฝึกทหารระดับหัวกะทิออกมานับไม่ถ้วน"
"ตราบใดที่เขายังอยู่ พวกเรา ไอ้พวกโคลนตมพวกนี้ ก็สามารถถูกเผาจนเป็นอิฐได้"
เหลาหม่านั่งอยู่บนเก้าอี้ม้าตัวเล็ก
หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง
แล้วเขาก็ลุกขึ้นพรวด
"ฟังหลิวชิง!"
เสียงของเหลาหม่าแหบพร่า
"พรุ่งนี้เช้าหกโมง ใส่เครื่องแบบเต็มอัตราศึกเข้าแถว!"
"ฉันจะเป็นคนวางแผนฝึกเอง!"
"ขอแค่ฉันยังไม่ตาย ฉันจะฝึกพวกนายทุกคนให้ออกมาให้ได้!"
เมื่อคำพูดของหลิวชิงจบลง ในโรงนอนก็เงียบสงัดไปชั่วขณะ
จากนั้น เหล่าเว่ยก็ตบขาตัวเองฉาดแล้วลุกขึ้นยืน
"สร้างจุดส่งกำลังบำรุง! ไอเดียนี้เจ๋งมาก! ข้าเบื่อค่ายผุพังนี่มานานแล้ว!" เหล่าเว่ยเดินไปมา "ถ้าทำที่นี่ให้เป็นค่ายที่มีหน้าตาดีได้จริงๆ ต่อไปปลดประจำการ ข้าก็เอาไปโม้ได้ทั้งชาติ!"
ตาของเซวียหลินเป็นประกาย พยักหน้าตาม "ถ้ามีหน่วยยานเกราะผ่านมาจริงๆ ขบวนนั่น... หมู่ห้าของเราก็ได้เด่นดังแล้ว! อาจจะถูกผู้กองเห็นเข้าก็ได้!"