คิดมาถึงตรงนี้ แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังรู้สึกขำ
กลับถึงห้องพักทหาร
เหล่าเว่ยพุ่งตัวเข้ารัวครัว เครื่องครัวกะทะหม้อดังประสานเสียงตามติด
หลี่เมิ่งและเซวียหลินไม่ได้หยิบไพ่ซึ่งผิดไปจากปกติ แต่กลับคว้าไม้กวาดกับผ้าขี้ริ้ว เริ่มเก็บกวาดทำความสะอาดที่พัก
หลิวชิงปลดเป้สนามหนักๆ ลง แขวนปืนเล็กยาวรุ่นแปดหนึ่งบนราวหัวเตียงอย่างประณีต
กล้ามเนื้อทั่วร่างประท้วงอย่างบ้าคลั่งเมื่อได้พัก ปวดเมื่อยไปทุกส่วน
แต่เขาไม่ได้พัก กลับหันไปคว้ากะละมัง แล้วเดินไปโรงน้ำ
น้ำเย็นสาดใส่หน้า กระตุ้นประสาทให้ตื่น
หลิวชิงเงยหน้ามองชายในกระจกที่มีแววตาเฉียบคม
วิ่ง 5 กิโลเมตร ความคืบหน้า 1/7
เหลืออีกหกวัน
ในครัวมีไอร้อนกรุ่น
เหล่าเว่ยถืออ่างเคลือบบิ่นใบหนึ่ง วาง "โครม" ลงกลางโต๊ะไม้
หมูกระป๋องตุ๋นมันฝรั่ง
กลิ่นมันหมูเข้มข้นลอยเข้าจมูกชวนหิว ข้างๆ เป็นกระด้งสานใส่หมั่นโถวแป้งขาวร้อนๆ เพิ่งขึ้นซึ้ง
หกคนนั่งล้อมโต๊ะ ไม่มีเสียงโวยวายแย่งกับข้าวเหมือนเคย บรรยากาศเงียบงันแบบแปลกๆ
หลี่เมิ่งถือตะเกียบด้วยมือขวา มือซ้ายลูบข้อมือขวาไปโดยไม่รู้ตัว เมื่อคืนถูกหลิวชิงจับข้อมือบิดทีหนึ่ง ตอนนี้ยังปวดร้าวอยู่
เขาแอบชายตามองหลิวชิง
หลิวชิงกำลังกินหมั่นโถวคำใหญ่ ตะเกียบคีบเนื้อชิ้นโตสุดในถ้วยอย่างแม่นยำ ยัดเข้าปากเคี้ยว หน้าตาปกติเหมือนเมื่อคืนคนที่ลงมือหนึ่งต่อสามไม่ใช่เขา