น้ำค้างยามเช้าบนทุ่งหญ้าทำให้รองเท้าฝึกเปียกชื้น
สามวันติดต่อกัน ระบบคู่ขนาน "งานก่อสร้างบวกสมรรถภาพ"
คนในหมู่ห้าเหนื่อยจนแทบจะถอดรูป
มีเพียงสวี่ซานตัวกับหลิวชิงที่ยังพอไหวกว่าเพื่อนนิดหน่อย
ตอนเช้าฝนตกฟ้าร้องก็ไม่พลาดห้ากิโลเมตร กลางวันขุดดิน ขนหิน ก่อเตา กลางคืนตากพระจันทร์ซ้อมเพิ่มสมรรถภาพ เหงื่อบนชุดฝึกแห้งแล้วก็เปียกซ้ำ จนเกลือขาวจับเป็นชั้น ๆ ติดหลังแข็งโป๊ก
ที่น่าแปลกใจที่สุดก็คือหลี่เมิ่ง
มือคู่นั้นพองเป็นตุ่มเลือดสี่ตุ่ม เขาใช้เข็มเจาะ แล้วเอาผ้าพันแผลพันหยาบ ๆ แล้วก็ไปขนหินต่อ สามวันเต็ม ๆ "นักเขียนเอก" ที่ชอบบ่นที่สุดคนนี้ ไม่พูดสักคำว่าจะถอย
เช้าวันนี้
คนในหมู่ห้ายืนอยู่หน้าโรงนอน
ใต้เท้าคือลู่วิ่งวงรีที่เรียงหินกรวดและปูนขาวเป็นขอบอย่างประณีต
เหลาหม่ายืนตรงจุดเริ่มของลู่วิ่ง ในมือกำนาฬิกาจับเวลา
"ลู่วิ่งใหม่สร้างเสร็จแล้วนะ" เหลาหม่ากวาดตามองทุกคน "วันนี้ไปวิ่งแบกน้ำหนักห้ากิโลเมตรกันบนลู่ที่เราสร้างกันเองนี่แหละ ทุกคนฟัง เป้าหมาย 13 รอบครึ่ง วิ่ง!"
หกร่างพุ่งทะยานออกไป
สามกิโลเมตรแรก ทุกคนยังรักษาขบวนไว้ได้ พอถึงสองกิโลเมตรสุดท้าย สมรรถภาพลดต่ำถึงขีดสุด
ฝีเท้าของหลี่เมิ่งเริ่มลอย ลมหายใจของเหล่าเว่ยหนักหน่วงน่ากลัว
หลิวชิงกัดฟันตามสวี่ซานตัวไม่ยอมหลุด