ที่นั่น มีเสาท่อเหล็กกล้าสีขาวตั้งตรงตระหง่าน
ยอดเสามีธงชาติผืนหนึ่งสะบัดพึ่บพั่บในสายลมแห่งทุ่งหญ้า
หวังชิ่งรุ่ยก้าวเท้าเดินเข้าไป
ใต้เท้าเป็นทางเดินที่ปูด้วยหินกรวด ลากจากสี่ทิศมาบรรจบกันที่ใจกลางค่ายพัก จุดบรรจบเป็นรูปดาวห้าแฉกยักษ์ที่ทำจากหินกรวดมาประดับเรียงต่อกัน
หินถูกสกัดจนมีขนาดสม่ำเสมอ ปูได้แนบสนิทไร้รอยต่อ
หวังชิ่งรุ่ยเดินมาถึงใต้เสาธง แล้วหยุดนิ่ง
เขายื่นมือออก นิ้วมือที่หยาบกร้านแตะลงบนท่อเหล็กอันเยียบเย็น
"ผู้กอง..." เหอหงเทาตามมาข้างหลัง เพิ่งเอ่ยปาก
"เงียบก่อน" หวังชิ่งรุ่ยยกมือขึ้นห้าม
เขาย่อตัวลง ใช้นิ้วกดลงบนหินกรวดที่ขอบรูปดาวห้าแฉก
ปลายนิ้วคลึงไปตามเหลี่ยมมุมของหิน ครั้งหนึ่ง สองครั้ง
ภาพเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนพรั่งพรูขึ้นมา... ทุ่งหญ้าแห้งแล้งผืนเดิม สายลมสายเดิม นายหมวดหนุ่มคนหนึ่งพาทหารกลุ่มหนึ่ง พยายามจะสร้างถนนสักเส้นบนแผ่นดินอันกันดารนี้
ไม่สำเร็จ
นิ้วของหวังชิ่งรุ่ยค้างอยู่บนหิน เป็นเวลานานไม่ยอมขยับหนี
"ระหว่างสิ่งที่คิดได้กับสิ่งที่อยากได้ ยังมีสิ่งที่ต้องทำอีก" เขาพูดเสียงเบามาก จนมีเพียงตัวเองที่ได้ยิน
เขาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นดินที่ขากางเกง
"เหลาหม่า!" หวังชิ่งรุ่ยหันกาย ตะโกนเสียงกังวาน
"ครับ!"
"พาฉันไปดูสนามฝึกของพวกนายหน่อย!"
"รับทราบครับ!"
เหลาหม่า หลิวชิง และสวี่ซานตัวเดินนำไปข้างหน้า หวังชิ่งรุ่ยตามมาติดๆ เหอหงเทา นายทหารฝ่ายยุทธการฝึก และนายทหารอีกสองสามนายเดินขนาบข้าง
เดินผ่านทางหินกรวด มาถึงเขตฝึก
"รายงานผู้กอง! นี่คือสนามฝึกที่พวกเราสร้างเองครับ!" เหลาหม่าชี้ไปข้างหน้า