จากนั้นหวังชิ่งรุ่ยก็เดินนำไปยังโมเดลยานเกราะทหารราบรุ่น 92
คนอื่นๆ ตามไปติดๆ ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ ฝีเท้าของผู้หมวดก็ยิ่งช้าลง
"ผู้กองครับ" ผู้หมวดชี้ไปที่ตัวรถปั้นจากดินโคลน "มุมเอียงเกราะกันกระสุนนี่เหมือนของจริงเป๊ะเลย"
หวังชิ่งรุ่ยหยุดฝีเท้า เขายื่นมือไปตบแผ่นดินเหลืองแห้งแข็ง
เกิดเสียงทึบดังขึ้น
"ผมขึ้นไปดูหน่อย" หวังชิ่งรุ่ยเหยียบลูกล้อบรรทุกที่ทำเอง มือสองข้างดันตัวขึ้นไปบนหลังคารถ
เขาเลียบไปตามช่องฟักที่เตรียมไว้ แล้วมุดเข้าไปใน "ห้องคนขับ" ที่คับแคบ
ในห้องมีแสงสลัว หวังชิ่งรุ่ยนั่งลงบนเบาะคนขับที่ตอกด้วยแผ่นไม้
เท้าขวาเหยียบลงตรงตำแหน่งคันเร่ง
เท้าซ้ายเหยียบคลัตช์
มือขวาเอื้อมไปหาคันเกียร์ทางด้านขวา
สัมผัสสากหยาบ เป็นไม้กับแผ่นเหล็กทั้งหมด แต่ขนาด ระยะห่าง ความสูงต่ำ ตรงเป๊ะถึงระดับเซนติเมตร
หวังชิ่งรุ่ยลืมตาโพลง เขาคิดว่าเป็นแค่โมเดล ไม่คิดว่าด้านในจะจำลองมาแบบ 1:1
เขายื่นตัวออกมาจากช่องฟักครึ่งตัว
"มาๆๆ! ขึ้นมากันให้หมด!" หวังชิ่งรุ่ยตะโกนกวักมือ "อย่ามายืนเก้ๆ กังๆ อยู่ข้างล่าง มาร่วมสัมผัสพลังของ 'ไอ้ก้อนดิน' นี่ด้วยกัน!"
เหอหงเทา, นายทหารเสนาธิการฝึก, นายทหารอีกหลายนายต่างพากันมุดเข้าไปในห้องด้านหลัง
ทุกคนจับนั่นดูนี่ ส่งเสียงอุทานด้วยความทึ่ง!
"รายงานผู้กอง!" ตอนนี้เอง หลิวชิงก็พูดขึ้น "ข้อมูลทั้งหมดและรายละเอียดการสร้างของยานเกราะคันนี้ ล้วนเป็นหัวหน้าหมวดหม่า สอนกับมือ! แบบแปลนก็หัวหน้าหมวดหม่าเป็นคนวาด!"