หลิวชิงอึ้งไปครู่หนึ่ง
ไม่มีการแจกภารกิจทางพละเพิ่มแล้ว
เขามองไปที่ข้อกำหนดของภารกิจ
ยิงด้วยกระสุนจริง
หมู่ห้าแห่งทุ่งหญ้าไม่มีกระสุนจริงเลยสักนัด ที่นี่มีแค่ปืนเล็กยาวรุ่นแปดหนึ่งที่ใช้ถือยามเพื่อความสมจริงไม่กี่กระบอก แม้แต่กระสุนปลอกเปล่าก็หาไม่เจอสักนัด
ดูท่าคงต้องก้าวออกไปจากหมู่ห้าแล้วล่ะ
หลิวชิงเลียริมฝีปากแห้งแตก ในอกเหมือนมีไฟกำลังปะทุขึ้นมา หลังจากเก็บตัวฝึกฝนอย่างหนักในถิ่นทุรกันดารที่ห่างไกลผู้คนแห่งนี้มานาน ในที่สุดระบบก็จะผลักเขาออกสู่โลกภายนอกแล้ว
เขาหันศีรษะไป สายตาจับจ้องที่สวี่ซานตัวซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล
“สแกน” หลิวชิงพึมพำในใจ
กรอบข้อมูลโปร่งแสงที่เขาคนเดียวเท่านั้นที่มองเห็นปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของสวี่ซานตัว
[ชื่อ: สวี่ซานตัว]
[สภาพร่างกาย: 73]
[พละกำลัง: 65]
[ความคล่องตัว: 60]
[ความอึด: 80]
ความอึด 80 ช่างเป็นตัวเลขที่ผิดมนุษย์
หลิวชิงมองชุดข้อมูลนี้แล้วมุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้
ข้อมูลของสวี่ซานตัวก็เพิ่มขึ้นจากตอนที่เพิ่งมาถึงกองร้อยเช่นกัน โดยเฉพาะความอึดที่ทะลุถึง 80 ยังคงเป็นสัตว์ประหลาดด้านพละกำลังตัวจริง
แต่หลังจากหลิวชิงได้รับรางวัลเพิ่มค่าสถานะทุกด้านอีก 5 แต้มอย่างถล่มทลาย นอกจากความอึดที่ยังห่างอยู่หน่อยหนึ่ง ข้อมูลด้านอื่น ๆ ก็ตามทันและแซงหน้าสวี่ซานตัวไปเรียบร้อยแล้ว
เขาไม่ใช่ "ไอ้อ่อน" จากกรมทหารใหม่นั่นอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้หากดึงตัวออกไป ความสามารถด้านพละกำลังของเขาอยู่ในระดับท็อปของหน่วยรบแนวหน้าแน่นอน
โคตรฟิน
โคตรฟินเลยโว้ย
“หลิวชิง แกยิ้มอะไรน่ะ?” สวี่ซานตัวเดินเข้ามาพร้อมเอื้อมมือไปเกาท้ายทอย เผยอฟันขาวซี่ใหญ่สองแถว
หลิวชิงเก็บแผงควบคุมลง แล้วตบไหล่สวี่ซานตัว
“ไม่มีอะไร แค่กำลังดีใจ”
สิ้นเสียง ก็มีเสียงเครื่องยนต์คำรามดังสนั่นมาจากระยะไกล