หลิวชิงหยุดเล็กน้อย แล้วเพิ่มน้ำเสียงให้หนักแน่นขึ้น
“หัวหน้าหมวด เมื่อก่อนคุณเป็นพลรถระดับท็อปของกรมเลยนะครับ เรื่องนี้คุณรู้ดีกว่าชัดเจน ถ้าคุณไม่สอนพวกเรา พวกเราก็ได้แต่จับงู ๆ ปลา ๆ กันไป”
เลื่อยในมือเหลาหม่าหยุดลง
เขาค่อย ๆ วางงานในมือ หยิบชอล์กที่วางบนแผ่นไม้มาครึ่งแท่ง ก้มตัวลง วาดเส้นตัดบนท่อนไม้ที่เพิ่งเลื่อยเสร็จ
ปลายชอล์กแตะบนเนื้อไม้ แต่ยังไม่ได้ขีดลงไป
เขามองไปที่โครงร่างสีขาวบนพื้น
กลิ่นน้ำมันเครื่อง ควันดำจากการเผาไหม้ของเครื่องดีเซล เสียงกัมปนาทของสายพานบดหิน ระเบิดขึ้นในหัว
เหลาหม่าค่อย ๆ ยืดตัวตรง นัยน์ตาแดงเรื่อ เขาสูดอากาศแห้งเย็นของทุ่งหญ้าเข้าไปเต็มปอด
เขาปาชอล์กในมือลงพื้น
แววตาเปลี่ยนไปทันที
“อยากเรียนใช่ไหม!?” เหลาหม่าตวาดเสียงเข้ม
“อยากเรียนครับ!” ทั้งห้าคนในหมู่ห้าตอบพร้อมกันเสียงดัง
“ได้!” เหลาหม่าก้าวเท้ายาวไปที่กองไม้ กระชากเลื่อยจากมือเหล่าเว่ย “เหล่าเว่ย นายเอาแผ่นไม้ไปเลื่อยใหม่ตามเส้นที่ฉันขีดไว้! เซวียหลิน ไปหาท่อนไม้สั้น ๆ มาทำแผ่นปิดรังเพลิง!”
เหลาหม่าโผล่ไปที่โครงร่างบนพื้น
“วันนี้ ฉันจะให้พวกนายรู้จักว่าไอ้เต่าเหล็กตัวจริงมันเป็นยังไง!”
บ่าย
แสงแดดเจิดจ้า
เขตฝึกร่างกายด้วยอุปกรณ์
เงาของราวเดี่ยวและราวคู่ทอดยาวบนพื้นหญ้า
หลิวชิงยืนใต้ราวเดี่ยว เงยหน้ามองราวไม้ที่ขรุขระ
ข้อความแจ้งภารกิจของระบบยังคงค้างอยู่ในหัว
ท่าโหนตัวขึ้นราวเดี่ยวต้องทำให้ถึงเกณฑ์ผ่าน คือ 12 ครั้ง รางวัลคือความชำนาญทักษะฝังเข็มแบบโบราณ
เมื่อเช้าเขาทำได้แค่ 5 ครั้ง