ยามเช้า
ลมบนทุ่งหญ้าพัดพาความเย็นเยียบเสียดแทงกระดูก
ทุกคนในหมู่ห้าออกปฏิบัติการ
เหล่าเว่ยถอดเสื้อเดินเข็นถังน้ำมันใหญ่สามใบมาจากลานขยะอีกครั้ง เสียงเหล็กครูดกับพื้นแสบแก้วหูจนทนไม่ไหว เซวียหลินแบกซุงหยาบๆ มาหลายท่อน หายใจหอบจนเสียงดัง
หลิวชิงยืนอยู่บนพื้นที่ว่าง
เขางัดสกิลผู้เชี่ยวชาญด้านการก่อสร้างโยธาระดับต้นมาประกอบร่างแปลนคร่าวๆ ที่เหลาหม่าวาดไว้ ภายในสมองของเขารังสรรค์มันขึ้นใหม่อย่างรวดเร็ว เส้นสายสอดประสานกันจนกลายเป็นภาพโครงสร้างสามมิติเฉียบคม
"เหล่าเว่ย ถังน้ำมันผ่ากลางเลย เว้นขอบพับไว้สองเซนฯ" หลิวชิงหยิบชอล์กวาดเส้นบนผิวเหล็ก ฝุ่นชอล์กร่วงโปรยปราย
"เซวียหลิน ซุงตัดให้ยาวเมตรยี่สิบ เอาไว้ทำฐานรับน้ำหนัก ระยะห่างระหว่างกันห้าสิบเซนฯ"
เสียงค้อนเหล็กดังก้องไปทั่วท้องทุ่ง นกป่าสองสามตัวตกใจบินหนี
ความคืบหน้ามาติดขัดตรงสัดส่วนพื้นที่ภายในตัวรถ
หลิวชิงมองโครงไม้ที่ต่อเสร็จแล้วพลางขมวดคิ้วแน่น ขนาดในแบบไม่มีอะไรผิด แต่ภายในรถรบทหารราบไม่ใช่กล่องสี่เหลี่ยม มุมเอียงกับตำแหน่งเบาะนั่งดูขัดหูขัดตาไปหมด เขาลองเอาปากกาถูกระดานไม้เทียบหาปัญหาแต่ก็หาไม่เจอ
เหลาหม่าเดินเข้ามา เขาไม่ได้ก้มดูแบบ เขาย่อตัวเข้าไปภายในโครงไม้แทน
สองมือเขาคลำไปตามแผ่นไม้เนื้อหยาบ นิ้วมือลูบเลียบไปตามลายไม้
"ตรงนี้ผิด" เหลาหม่าตบบนแผ่นไม้ด้านซ้าย น้ำเสียงเรียบทุ้ม "ที่นั่งแถวหลังของพลประจำรถสูงเกินไป ของจริงมันมีดุมเพลาขับโผล่ขึ้นมา เก้าอี้ต้องอัดลงอีกห้าเซนฯ ไม่งั้นสวมหมวกกันน็อคแล้วจะหัวโขกเพดานรถ พอรถโยก รับรองคอหัก"
เหล่าหม่าหมุนตัวกลับ ชี้นิ้วไปทางขวา
"ช่องยิงเบอร์สองเลื่อนมาข้างหน้าสิบเซนฯ มุมตอนนี้ปากกระบอกปืนพอยื่นออกไปจะไปถูกแผ่นข้างบังโคล่ตีนตะขาบ มุมอับใหญ่เกิน"