ภารกิจใหม่
เหลาหม่าตะโกนสุดเสียง มือขวายกขึ้นทำความเคารพอย่างเฉียบขาดตามแบบทหาร
หวังชิ่งรุ่ยคืนความเคารพด้วยท่าทีเคร่งขรึม กวาดตามองหลิวชิง สวี่ซานตัว หลี่เมิ่ง เหล่าเว่ย และเซวียหลินไปทีละคน
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก หันหลังเดินก้าวยาว ๆ ตรงไปที่รถจี๊ป
ประตูรถปิดดังปัง
ขบวนรถหุ้มเกราะสตาร์ตเครื่องตามกัน เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องทำลายความเงียบสงบยามเช้าของทุ่งหญ้า สายพานบดทับถนนกรวดคละฝุ่นตลบฟุ้งไปทั่ว
ขบวนรถเหล็กมหึมาเคลื่อนตัวออกจากที่ตั้งหมวดห้าอย่างช้า ๆ
ฝุ่นที่ฟุ้งขึ้นมาบดบังดวงตะวัน
คนทั้งหกของหมวดห้ายืนเรียงแถวริมถนน ค้างท่าคารวะอยู่อย่างนั้น กระทั่งเงารางของขบวนรถลับหายไปบนเส้นขอบฟ้า
ความพลุกพล่านจางไป ทุ่งหญ้าหวนคืนสู่ความเงียบงัน
ลมพัดผ่านสนามฝึกกว้างร้างคน ปัดใบหญ้าแห้งให้ปลิวขึ้น
หลี่เมิ่งทิ้งตัวนั่งจ้ำเบ้าบนถนนลูกรัง คว้าบุหรี่ยวี่ซีที่เหลืออยู่ครึ่งซองจากกระเป๋าออกมา คาบไว้ที่มุมปาก
"กลับกันแล้วเหรอ?"
เขาพ่นควันออกมา น้ำเสียงเจือความรู้สึกไม่จริง
เหล่าเว่ยนั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ เม้มปากแปะ ๆ ไม่พูดอะไร
เซวียหลินเตะก้อนหินบนพื้นปลิวไปก้อนหนึ่ง ก้อนหินกลิ้งหายเข้าไปในกอหญ้าไกล ๆ
"แล้วนายอยากให้เป็นไงอีกล่ะ?" เหลาหม่าหันไปทางหลี่เมิ่ง "ในใจฉันนี่ อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกโล่ง ๆ ชอบกล"
หลิวชิงยืนอยู่ข้าง ๆ เอื้อมมือปัดฝุ่นบนชุดฝึก
"อย่าเพิ่งร้อนใจ"