เขาถอยหลังไปสองก้าว แล้วพิจารณาพื้นที่ที่เขากับสวี่ซานตัวช่วยกันทำความสะอาดอีกครั้ง
พื้นถูจนเงาวับ โต๊ะเก้าอี้จัดวางอย่างเป็นระเบียบ
แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้น มองข้ามอาณาเขตเล็กๆ ที่สะอาดเอี่ยมนี้ไป— ข้างเตียงของหลี่เมิ่ง บนพื้น มีขี้บุหรี่ที่เพิ่งเขี่ยทิ้งปรากฏให้เห็นเด่นชัด
ขี้บุหรี่สีเทาขาวตกลงบนพื้นที่เพิ่งถูสะอาด ราวกับหยดหมึกบนกระดาษขาว
หลิวชิงจ้องเขม็งไปที่ขี้บุหรี่นั่นอยู่สองวินาที
หลี่เมิ่งเอนกายอยู่บนหัวเตียง นั่งไขว่ห้าง บุหรี่ในมือเพิ่งเลื่อนออกจากริมฝีปาก เขาพ่นควันออกมา เอียงคอมองหลิวชิง
หลิวชิงไม่ได้พูดอะไร
เขาถือผ้าขี้ริ้ว เดินไปหมอบลงข้างเตียงหลี่เมิ่ง เช็ดขี้บุหรี่นั่นจนสะอาด ขี้บุหรี่ผสมกับน้ำบนผ้าขี้ริ้ว ทิ้งรอยสีเทาจางๆ ไว้บนพื้น เขาออกแรงขัดอีกสองสามทีจึงจะเอาออก
ตอนนั้นเองประตูก็ถูกผลักเปิด
เหลาหม่าเดินเข้ามา ในมือคีบบุหรี่อยู่หนึ่งมวน เขากวาดตามองในห้อง— หลิวชิงหมอบอยู่ข้างเตียงหลี่เมิ่งกำลังถูพื้น สวี่ซานตัวนอนคว่ำอยู่ใต้เตียงเซวียหลินกำลังงมหยิบรองเท้าออกมา ผ้าขี้ริ้วกำลังหยดน้ำอยู่บนราววางกะละมัง
ส่วนหลี่เมิ่งเอนกายอยู่บนหัวเตียงสูบบุหรี่ เซวียหลินนอนขดอยู่บนเตียงกำลังแทงเข็มไหมพรม เหล่าเว่ยห่มผ้าห่มหันหน้าเข้าหากำแพง เสียงกรนดังลั่น
เหลาหม่ายืนอยู่ตรงประตู เงียบไปหลายวินาที
"ลุกขึ้นมาให้หมด!"
เสียงไม่ดัง แต่น้ำเสียงดุดัน
เสียงกรนของเหล่าเว่ยหยุดลง เข็มไหมพรมในมือเซวียหลินชะงักไป ท่าทางสูบบุหรี่ของหลี่เมิ่งไม่เปลี่ยน มีเพียงลูกตาที่กลอกมามองเหลาหม่าแวบหนึ่ง