"พี่ชายนายเหรอ?" โจวหยางถาม
"เฉียวโหย่วเหลียง!" อาหลงพูด "ก็คนไข้ที่เสียเลือดมากในโรงพยาบาลเจียงเหรินนั่นไง!"
"โอ้!" โจวหยางเข้าใจในที่สุด
เมื่อกี้ผู้อำนวยการเว่ยยังโทรหาเขา บอกว่าเฉียวโหย่วเหลียงอยากขอบคุณเขาต่อหน้า
ที่แท้ก็ขอบคุณต่อหน้าไม่ได้ เลยส่งลูกน้องมาขอบคุณแทน
มิน่าล่ะพี่หลงถึงได้สุภาพกับเขาขนาดนี้
"คุณโจว นี่ของขวัญจากเฉียวโหย่วเหลียงพี่ชายผม คุณต้องรับไว้ให้ได้นะครับ!" อาหลงสั่งให้ลูกน้องด้านหลังนำของขวัญออกมา
มันเป็นกล่องเล็ก ๆ หรูหรา
อาหลงเปิดกล่อง ข้างในเป็นการ์ดสีทองอร่าม
"คุณโจว นี่คือนามบัตรทองคำแท้ บนนามบัตรมีโลโก้บริษัทพี่ชายผม และช่องทางติดต่อเขา!" อาหลงพูด "พี่ชายผมมีนามบัตรทองคำแค่สามใบ ตอนนี้นี่คือใบสุดท้าย ผมขอส่งมอบให้คุณโจว"
"นี่ไม่ไหว!" โจวหยางรีบปฏิเสธ
นามบัตรทองคำนี่ทั้งหนาทั้งหนัก คิดเป็นราคาทองคำก็หลายแสนแล้ว
ด้านหลัง จ้าวจื่ออิ๋งและคนอื่น ๆ ตาเป็นประกายทอง
แต่ของขวัญชิ้นใหญ่นี้ โจวหยางไม่มีทางรับเด็ดขาด
"พี่หลง ผมรับน้ำใจ ขอให้เอาของกลับไปเถอะ!" โจวหยางพูด
"คุณโจว คุณกำลังทำให้ผมอึดอัดนะ!" อาหลงพูด "ผมส่งของแทนพี่ชายให้คุณ ถ้าคุณไม่รับ นั่นคือผมทำงานไม่ได้เรื่อง กลับไปผมจะถูกลงโทษ!"
โจวหยางขมวดคิ้วแน่น รู้สึกลำบากใจ
อาหลงพูดต่อ "นามบัตรทองนี่ไม่ใช่แค่วัตถุธรรมดานะครับ นี่คือหน้าตาของพี่ชายเรา ใครก็ตามที่ได้รับนามบัตรทองคำจากเขา จะมีโอกาสขอความช่วยเหลือจากเขาได้หนึ่งครั้งโดยไม่มีเงื่อนไข!"