พี่ใหญ่ให้มาคารวะท่านโจว นั่นก็คือชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้ไม่ใช่เหรอ?
ต้องรู้ไว้ พี่ใหญ่เฉียวโหย่วเหลียงนับถือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตคนนี้ราวกับเทพเจ้าที่ตั้งไว้เหนือหัว
อีกอย่าง ผอ.เว่ยก็บอกว่า ชายหนุ่มคนนี้เด็ดเดี่ยวมาก ถ้าไม่ใช่เขา โรงพยาบาลคงไม่ได้ยาสำคัญของอีพีเอสง่ายขนาดนี้
ผอ.เว่ยมีสถานะสูงส่งในใจของคนในยุทธภพกลุ่มนี้
โรงพยาบาลเซินเฉิงเจียงเหรินที่ผอ.เว่ยเปิดก็เป็นที่พึ่งพิงค้ำจุนชีวิตให้เหล่าคนยุทธภพ
ไม่ว่าเวลาไหน มีคนเจ็บก็จะได้รับการรักษาที่นั่นทันที
ส่วนโจวหยางที่ช่วยผอ.เว่ยจัดหาคุณภาพยาก็เท่ากับช่วยพวกเขาทุกคนด้วย
เอาความสัมพันธ์ทั้งหมดนี้มารวมกัน ฐานะของโจวหยางในใจผอ.เว่ยและเฉียวโหย่วเหลียงก็ไม่ต้องพูดถึง
อาหลงก็แค่ลูกน้องของเฉียวโหย่วเหลียง
ขนาดพี่ใหญ่ยังเคารพบูชาคนผู้นี้ แต่ตัวเองที่เป็นแค่ลูกน้องกลับมาขู่เข็ญคุกคามเขา
นี่มันสวรรค์ล่มดินสลายชัดๆ!
อาหลงตั้งสติแล้วถามหยั่งเชิง "คุณคือโจวหยาง? ที่เป็นคนช่วยผอ.เว่ยเซ็นสัญญาน่ะเหรอ?"
"ใช่ ฉันเอง มีอะไรเหรอ?" โจวหยางตอบเย็นชา
"ท่านโจว เป็นคุณจริงๆ ด้วย!"
เมื่อกี้อาหลงยังหน้าดุร้ายราวกับยักษ์มาร แต่ตอนนี้กลับยิ้มแย้มเบ่งบานราวดอกไม้ ก้าวเข้าไปจับมือโจวหยางแน่นอย่างอบอุ่น ร่างสูงราวสองเมตรโน้มโค้งราวกับกุ้ง
"ท่านโจวครับ คืนนี้ผมมาที่นี่ก็เพื่อมาหาท่านนะครับ!" อาหลงพูด