“อะไรนะ?”
ลู่ปิงปิงรู้อยู่แล้วว่าเผยซีต้องตกใจมาก จึงอดหัวเราะคิกคักออกมาไม่ได้
“เธอคิดว่ามีแค่เพื่อนร่วมชั้นของเธอที่ส่งข้อความส่วนตัวไปหาสุดยอดอัจฉริยะด้านเภสัชกรรมคนนั้นหรือไง? พี่หว่านหนิงมีหน้ามีตามากกว่าเพื่อนร่วมชั้นของเธอเสียอีก ไม่ใช่เหรอ?”
เมื่อเห็นใบหน้าที่ดูได้ใจของลู่ปิงปิง เผยซีก็ขมวดคิ้ว
“อัจฉริยะด้านเภสัชกรรมลึกลับคนนั้นจะยอมเป็นที่ปรึกษาให้กู้หว่านหนิงได้ยังไงกัน...”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ!”
ลู่ปิงปิงยกมือขึ้น ชี้ไปด้านหลังของตัวเอง
“เธอดูเองสิ ตอนนี้ทุกแผนกในบริษัทกำลังทุ่มสุดกำลังพัฒนาสายผลิตภัณฑ์ใหม่ ฝ่ายจัดซื้อส่งรายการสั่งซื้อออกไปตั้งนานแล้ว ทั้งฝ่ายขาย ฝ่ายการตลาด ฝ่ายโฆษณา แล้วก็แผนกอื่น ๆ ต่างก็ร่วมมือกันเต็มที่ บริษัทความงามทางการแพทย์กู้ของเราคราวนี้ลงทุนไปมหาศาลเลยนะ...”
“ฉันว่าเธอรีบยื่นใบลาออกเองตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่า อย่ามาถ่วงพวกเราเลย”
เมื่อเห็นสีหน้าของเผยซีเคร่งเครียดขึ้นเรื่อย ๆ ลู่ปิงปิงก็กอดอกแล้วเปลี่ยนท่ายืน
“ฉันทำแบบนี้ก็เพื่อเธอนะ ลาออกตอนนี้ยังดีกว่ารอให้พี่หว่านหนิงสร้างผลงานได้ แล้วค่อยไล่เธอออก”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง เผยซีก็หันหลังฉับแล้วก้าวฉับ ๆ ออกจากห้องทำงานไป
ลู่ปิงปิงรีบหันไปเรียกเพื่อนร่วมงานที่อยู่รอบ ๆ
“มาดูเร็ว! รองผู้จัดการใหญ่เผยหนีหางจุกตูดไปแล้ว!”
เผยซีเดินวนดูแต่ละแผนกในบริษัท ก่อนจะออกจากบริษัทความงามทางการแพทย์กู้
ลู่ปิงปิงไม่ได้หลอกเธอ
ทุกแผนกในบริษัทต่างกำลังวุ่นวายกับสายผลิตภัณฑ์ใหม่กันอย่างเต็มที่
ระหว่างขับรถ เผยซีก็โทรหาฟางหนานไปด้วย
“วันนี้ปิดร้านนะ พี่จะพาเธอไปที่ดี ๆ!”