ขณะที่เธอกำลังจะขับรถพาเผยซีกลับบ้าน จู่ ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งวิ่งตรงเข้ามาหารถจากด้านหน้า
ฟางหนานลงจากรถ พอมองชัด ๆ ก็เห็นว่าเป็นเสิ่นเยี่ยน
“ขอโทษนะคะ รบกวนคุณเสิ่นแล้วจริง ๆ”
“ไม่เป็นไรครับ”
เสิ่นเยี่ยนช่วยฟางหนานประคองเผยซีที่เมามายจนไม่ได้สติออกจากรถ
“เธอหลับสนิทเลย...”
เดิมทีฟางหนานตั้งใจจะพยุงเผยซีไว้เอง แล้วให้เสิ่นเยี่ยนไปกดลายนิ้วมือเปิดประตู
แต่เสิ่นเยี่ยนกลับแบกเผยขึ้นมา
“ขอบคุณที่มาส่งเผยซีกลับบ้านนะคะ ที่เหลือฉันจัดการเองค่ะ!”
พูดจบ เสิ่นเยี่ยนก็แบกเผยซีไปกดลายนิ้วมือ เปิดประตูเรือนทองเหนือเมฆา
“เอ๊ะ เดี๋ยว...”
ฟางหนานยังพูดไม่ทันจบ เงาร่างของเสิ่นเยี่ยนก็หายลับเข้าไปในหมู่บ้านแล้ว
“คงไม่มีปัญหาใช่ไหมนะ?”
ฟางหนานเกาศีรษะ
เดิมทีเธอเรียกเสิ่นเยี่ยนมาเพื่อให้ช่วยเปิดประตูเท่านั้น
แผนที่วางไว้คืออย่างน้อยเธอต้องพาเผยซีไปส่งถึงห้องนอนด้วยตัวเอง
เผยซีหน้าตาสะสวยเกินไป ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่น ฟางหนานคงไม่วางใจแม้แต่น้อย
แต่เสิ่นเยี่ยนไม่เหมือนคนอื่น
ในเมื่อเผยซีเต็มใจเช่าบ้านของเสิ่นเยี่ยนและอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน ก็แสดงว่าเธอเชื่อใจเขา
ภายในหมู่บ้าน เสิ่นเยี่ยนแบกเผยซีขึ้นไปยังชั้นสอง
เผยซีหลับสนิทจริง ๆ ในลิฟต์อันเงียบสงัด เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเธอจึงชัดเจนเป็นพิเศษ
ลมหายใจอุ่น ๆ ที่แผ่ววนอยู่ข้างหู ราวกับปลายขนนกนุ่มนิ่มปัดผ่านเบา ๆ จนใบหูของเสิ่นเยี่ยนคันยุบยิบ หัวใจก็คันยุบยิบตามไปด้วย
เขาขมวดคิ้ว
สีหน้าเช่นนี้ไม่ได้เกิดจากความไม่พอใจ หรือไม่พอใจที่เผยซีเมา