เผยซีไม่แม้แต่จะเงยหน้า เพียงตอบส่ง ๆ ว่า “ก็แค่เพื่อนคนหนึ่ง”
“อย่างนี้นี่เอง...”
ตระกูลกู้กับตระกูลเผยเป็นครอบครัวที่คบหากันมานาน วงสังคมของทั้งสองบ้านจึงมีจุดร่วมไม่น้อย
แม้เมื่อสี่ปีก่อนเผยซีจะแอบเดินทางไปต่างประเทศโดยไม่บอกคนในบ้าน แต่กู้เฉินก็ยังคิดว่าตัวเองรู้จักเผยซีดี
รู้จักวงเพื่อนของเผยซี
ในนั้นไม่มีคนแซ่เสิ่นอยู่จริง ๆ
ดังนั้น “คุณเสิ่น” ที่สั่งอาหารมาส่งให้เผยซีคนนี้—
เป็นใครกันแน่?
แถมยังสั่งอาหารกระแสฮิตเมนูพิเศษจำนวนจำกัดจากร้านดังของเชฟชื่อดัง ที่คนทั่วไปไม่มีทางซื้อได้อีกด้วย
กู้เฉินเม้มปาก ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกขัดใจราวกับกลืนแมลงวันเข้าไป
หลังมื้ออาหารจบลง เผยซีกับกู้เฉินก็ออกจากบ้านอิ่นเจวียนด้วยกัน
กู้หว่านหนิงจูงมือหยวนหยวนข้างหนึ่ง อีกข้างหิ้วอาหารที่เหลือกลับบ้าน
เธอไม่อยากเอากับข้าวพวกนี้กลับไปเลยสักนิด แต่อิ่นเจวียนยืนกรานจะยกให้
ส่วนเผยซีมือเปล่า ท่าทางสบายใจและพึงพอใจ
ทั้งสี่คนเบียดกันอยู่ในลิฟต์ตัวเดียว
“คุณน้า อุ้มหน่อย...”
หยวนหยวนเหนื่อยแล้ว จึงยื่นมือเล็ก ๆ ไปหากู้เฉิน
“หยวนหยวน โตขนาดนี้แล้ว จะให้คนอื่นอุ้มตลอดไม่ได้สิ!”
กู้หว่านหนิงหันไปมองกู้เฉินอย่างประหลาดใจ
นี่เป็นครั้งแรกที่กู้เฉินปฏิเสธไม่อุ้มหยวนหยวน
“ใช่แล้วหยวนหยวน เขาเป็นคุณน้าของหนู ไม่ใช่พ่อ หนูจะเอาแต่ใจแบบนี้ไม่ได้นะ”
กู้หว่านหนิงปรายตามองกู้เฉิน แฝงคำตำหนิว่าเขาไม่ทำหน้าที่พ่อให้สมกับที่ควร
สีหน้ากู้เฉินยิ่งดูแย่ลง
เดิมทีเขาก็ร้อนใจอยู่แล้วที่จู่ ๆ ข้างกายเผยซีก็มี “คุณเสิ่น” โผล่มาอีกคน
ตอนนี้ยังถูกกู้หว่านหนิงบีบให้ลำบากใจ จะอุ้มหยวนหยวนก็ไม่ใช่ ไม่อุ้มก็ไม่ใช่
“ที่รัก หยวนหยวนเป็นหลานสาวของคุณ อุ้มแกสักหน่อยเถอะค่ะ!”