ปลานิลตุ๋นจานนี้เต็มไปด้วยขิง
ตั้งแต่ขิงแผ่น ขิงซอย ไปจนถึงขิงสับ ใส่ขิงเยอะเสียจนมองไม่เห็นปลาอยู่ตรงไหนแล้ว
เผยซีไม่กินขิง
ไม่เคยกินเลยสักครั้ง
แม้แต่กลิ่นขิงเพียงนิดเดียว เธอก็ทนไม่ได้
กู้เฉินรู้เรื่องนี้ดี
มุมปากของเผยซียกยิ้มเย็นชา
ที่แท้ก็รอเล่นงานเธออยู่ตรงนี้นี่เอง!
เผยซียกปลานิลไปวางบนโต๊ะอาหาร หากไม่เห็นกับตาก็คงไม่เป็นไร แต่พอเห็นแล้ว เธอเกือบคิดว่าตัวเองหลงเข้ามาในงานเลี้ยงที่มีแต่ขิงเสียอีก
บนโต๊ะมีอาหารทั้งหมดห้าอย่าง และทุกจานล้วนใส่ขิง
เผยซียังสังเกตเห็นด้วยว่า ผลไม้หลังอาหารที่แม่สามีเตรียมไว้คือสับปะรด—
ผลไม้ที่เธอแพ้
“เสี่ยวซี มานี่สิ รีบนั่งลงเร็ว”
อิ่นเจวียนยิ้มราวกับเสือซ่อนเล็บ พลางกวักมือเรียกเผยซี
ทว่าข้างโต๊ะอาหารกลับไม่มีที่นั่งว่างเลย
สองข้างของกู้เฉินมีทั้งกู้หว่านหนิงและหยวนหยวนนั่งอยู่
“ฉันไม่หิว พวกคุณกินกันเถอะ!”
เผยซีหมุนตัวจะเดินออกไป แต่กลับถูกกู้หว่านหนิงเรียกไว้
“ทำงานมาทั้งวัน จะไม่หิวได้ยังไง! หรือว่าคุณรังเกียจอาหารฝีมือแม่ฉัน?”
บรรยากาศในห้องอาหารเปลี่ยนไปในทันที เผยซียิ้มบาง ๆ
“โยนข้อหาหนักขนาดนี้มาให้ ฉันคงรับไม่ไหวหรอก ฉันไม่ได้รังเกียจอาหารฝีมือแม่ แต่ฉันไม่กินขิงมาตั้งแต่เด็ก แล้วก็แพ้สับปะรดด้วย ถ้าไม่เชื่อก็ถามพี่ชายคุณดูสิ เขาก็รู้ไม่ใช่หรือไง ต่อให้ฉันนั่งลง ก็กินอะไรไม่ได้อยู่ดี จะไปนั่งเกะกะทำไมล่ะ!”
เผยซีพูดอย่างสงบนิ่ง ถ้อยคำนี้ปิดปากกู้หว่านหนิงได้ ทั้งยังทำให้กู้เฉินรู้สึกผิดขึ้นมา
เขารู้ว่าแม่ยังขุ่นเคืองเรื่องที่ก่อนหน้านี้เผยซีเรียกเงินหนึ่งร้อยล้านจากเธอไป
นั่นตั้งหนึ่งร้อยล้านเชียวนะ!