“กู้หว่านหนิง... ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ลดตำแหน่งให้เป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายพัฒนาธุรกิจ”
ทันทีที่เผยซีพูดจบ ห้องทำงานก็เงียบกริบ
“คุณมีสิทธิ์อะไร?”
คนแรกที่ลุกขึ้นมาปกป้องกู้หว่านหนิงคือ ลู่ปิงปิง
เผยซีทำราวกับเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีลู่ปิงปิงอยู่ด้วย สายตาเหยียดหยามอย่างไม่ใส่ใจ
“ก็เพราะฉันเป็นรองผู้จัดการใหญ่ของบริษัท”
“คุณ!”
ลู่ปิงปิงแทบกัดลิ้นตัวเอง
แต่ถึงจะจ้องเขม็ง เธอก็พูดอะไรไม่ออก
“อ้อ ตำแหน่งของคุณก็เปลี่ยนเหมือนกัน...”
เผยซีพูดอย่างไม่ใส่ใจ พอเห็นลู่ปิงปิงเครียดจนหน้าซีดก็เอ่ยต่อ
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ลู่ปิงปิงจะถูกลดจากเลขานุการของผู้จัดการใหญ่ลงไปเป็นพนักงานทำความสะอาด”
“อะไรนะ?!”
ขาของลู่ปิงปิงอ่อนยวบ แทบทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น
การเปลี่ยนตำแหน่งครั้งนี้รุนแรงเกินไปจริง ๆ
ทั่วทั้งห้องทำงานเกิดเสียงฮือฮา ทุกคนต่างหวาดหวั่น
ตอนนี้เผยซีเพิ่งเข้ารับตำแหน่งใหม่ ก็เริ่มลงมือจัดการคนทันที ทำให้ทุกคนอดทบทวนไม่ได้ว่าในช่วงที่ผ่านมา เคยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจทำให้เผยซีขุ่นเคืองหรือเปล่า
ลู่ปิงปิงยืนอึ้งอยู่ข้าง ๆ
ส่วนกู้หว่านหนิงยังพอสงบสติอารมณ์ได้ เธอทำหน้าขรึม กอดอกเงียบไม่พูดอะไร
แต่สองมือที่กำแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือเจ็บไปหมดแล้ว
เผยซีไม่ได้ปรึกษาใครเรื่องการเปลี่ยนตำแหน่งครั้งนี้ ไม่ว่าจะเป็นกู้ลี่เฉิงหรือกู้เฉิน
เป็นไปตามคาด หลังจากเธอประกาศเปลี่ยนแปลงตำแหน่งของทั้งสองคนได้ไม่ถึง 10 นาที กู้เฉินก็โทรมา
“เผยซี คุณทำอะไรน่ะ?”
“ทำอะไรอะไร?”
เผยซีนั่งอยู่ในห้องทำงานรองผู้จัดการใหญ่ที่กว้างขวางและสว่างไสว แสร้งถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ