ขณะที่เผยซีกำลังขับรถไปโรงเรียนอนุบาลรุ่ยลี่ ณ สำนักงานใหญ่ของกลุ่มชีววิทยาหวนอวี่ เสิ่นเยี่ยนเรียกผู้ช่วยของตนเข้ามาในห้องทำงาน
“คุณเสิ่น มีอะไรให้ผมรับใช้หรือครับ?”
เสี่ยวจางก้มตัวเล็กน้อย เอ่ยถามด้วยความเคารพอย่างยิ่ง
เสิ่นเยี่ยนที่อยู่ตรงหน้าเขายังคงเคร่งขรึม ไม่ต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา เย็นชาเสียยิ่งกว่ารูปสลักน้ำแข็ง
มือทั้งสองข้างซึ่งสวมถุงมือผ้าไหมสีขาวประสานกัน ดวงตาดำลึกราวทะเลคู่นั้นมืดมิดจนน่าหวาดหวั่น
เสิ่นเยี่ยนมีใบหน้าหล่อเหลาแท้ ๆ แต่เสี่ยวจางกลับไม่กล้ามองเขานาน
เพราะบนตัวเสิ่นเยี่ยนมักแผ่แรงกดดันชวนให้คนขนลุกอยู่เสมอ
เขารู้เรื่องผู้กุมอำนาจสูงสุดของชีววิทยาหวนอวี่คนนี้เพียงน้อยนิด
เขารู้แค่ว่า...
ตั้งแต่พบกันครั้งแรก ถุงมือสีขาวคู่นี้ก็ไม่เคยถอดออกจากมือเสิ่นเยี่ยนเลย
ห้องทำงานกว้างใหญ่เงียบสนิท
ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดเสียงทุ้มไพเราะของเสิ่นเยี่ยนก็ดังขึ้น
“ฉันอยากรู้ว่า... ใครคือศัตรูของเผยซี?”
โรงเรียนอนุบาลรุ่ยลี่
ตอนเผยซีมาถึง หยวนหยวนกำลังยืนอยู่ตามลำพังตรงทางเดิน
พอเห็นว่าคนที่มาเป็นเธอ ไม่ใช่กู้เฉินกับกู้หว่านหนิง แววตาของหยวนหยวนก็เปลี่ยนไปทันที ราวกับเกลียดชังเธอเข้ากระดูกดำ
เผยซีเดินเข้าไปช้า ๆ ยังไม่ทันเอ่ยปาก หยวนหยวนก็โวยวายขึ้นมาก่อน
“หนูไม่เอาน้าสะใภ้! หนูจะเอาพ่อ... หนูจะเอาคุณน้า!”
เมื่อเห็นว่าหยวนหยวนเกือบพูดความจริงออกมา แววตาของเผยซีก็เย็นเยียบขึ้นเล็กน้อย
“น้าของเธอไม่ต้องการเธอแล้ว”
ใบหน้าเล็ก ๆ ของหยวนหยวนซีดเผือดในพริบตา
“เธอ... เธอโกหก!”
“ฉันจะโกหกเธอทำไมล่ะ! น้าของเธอให้ฉันมาจัดการเรื่องลาออก แล้วส่งเธอกับแม่กลับเมืองบีต่างหาก”