ในฐานะคุณหนูใหญ่แห่งสำนักยาเผยซี เผยซีย่อมผ่านโลกมามากพอสมควร
แต่รัศมีรอบตัวชายที่อยู่ข้างผู้จัดการเหลียงกลับทรงพลังเกินไป จนเธอเผลอสะท้านขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
แม้ชายคนนั้นจะสวมสูทสีดำเหมือนผู้จัดการเผย แต่ทั้งการตัดเย็บและเนื้อผ้ากลับดูหรูหรากว่า เมื่ออยู่บนตัวเขายิ่งขับให้ดูสง่างามและเย้ายวนอย่างคนที่เก็บงำความปรารถนา
สูทสีดำควรให้ความรู้สึกสุขุมและคล่องแคล่วแท้ ๆ แต่กลับบดบังความดุดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าไม่ได้เลย
เผยซีนั่งลงตรงข้ามผู้จัดการเหลียง
เมื่อได้เห็นใบหน้าของชายที่นั่งข้างผู้จัดการเหลียงในระยะใกล้ แววตาของเผยซีก็ฉายประกายตื่นตะลึง
ใบหน้าของผู้ชายคนนี้ราวกับหลุดออกมาจากแบบจำลองเลยทีเดียว!
เดิมทีเธอคิดว่ากู้เฉินหน้าตาดีมากแล้ว แต่พอเทียบกับผู้ชายคนนี้กลับเหมือนถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี
ในชั่วขณะที่ใจลอย เผยซีกลับรู้สึกว่าชายคนนั้นดูคุ้นหน้าอยู่บ้าง แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน
บางทีอาจหน้าคล้ายดาราชายคนไหนสักคนก็ได้!
สายตาของทั้งคู่ประสานกันเพียงชั่วครู่ ดวงตาลึกล้ำและเย็นชาเฉียบคมของชายคนนั้นทำให้หัวใจเผยซีเต้นแรงขึ้นมา
นี่เขา...
กำลังถลึงตาใส่เธออยู่หรือเปล่า?
เผยซีรีบเบือนสายตาไปทางผู้จัดการเหลียง
“สวัสดีค่ะผู้จัดการเหลียง ขอบคุณที่สละเวลาจากงานอันยุ่งมากมาให้โอกาสบริษัทความงามทางการแพทย์กู้ของเรานะคะ”
เผยซีพูดจาสุภาพตามมารยาทไปพลาง ยื่นมือไปจับมือกับผู้จัดการเหลียงไปพลาง
สายตาคมกริบคู่หนึ่งพลันจับจ้องมาที่มือของเธอ
เผยซีมองชายที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ราวกับรูปปั้น
“ท่านนี้คือ...”
ก่อนที่ผู้จัดการเหลียงจะทันตอบ ริมฝีปากบางเย็นชาของชายคนนั้นก็ขยับขึ้นเล็กน้อย
“ผมนั่งทำงานในออฟฟิศครับ”
พูดจบ เขาคงนึกได้ว่าการแนะนำตัวสั้นห้วนเกินไป จึงเสริมอีกประโยคว่า
“ปกติก็จัดการงานธุระทั่วไปครับ”