เผยซีกลับมาถึงบริษัท ก็เห็นเพื่อนร่วมงานจับกลุ่มกระซิบกระซาบกันเป็นหย่อม ๆ สายตาแปลก ๆ เหล่านั้นคอยเหลือบมองเธอเป็นระยะ
เธอไม่ได้ถามอะไร เดินเข้าไปในห้องทำงานของตัวเองแล้วโทรหาเสิ่นเยี่ยน
“ยุ่งอยู่หรือเปล่า?”
“ก็ไม่เท่าไร”
“มีเรื่องหนึ่ง ฉันอยากขอให้คุณช่วยหน่อย”
ปลายสายเงียบไป แต่ไม่ได้วางสาย เผยซีจึงพูดต่อ
“คุณอยู่ฟีลินต๋า คงรู้เรื่องที่บริษัทความงามทางการแพทย์กู้ของเราปลอมแปลงข้อมูลก่อนหน้านี้ ตอนนี้กำลังถูกพวกคุณเรียกร้องความรับผิดชอบ... วันนี้เดิมทีฉันตั้งใจจะเอาแผนงานใหม่ไปพบผู้จัดการเหลียงของพวกคุณ แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้เจอเขา”
“ฉันรู้... ฉันไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร แต่ก็ยังอยากขอให้ผู้จัดการเหลียงให้โอกาสบริษัทความงามทางการแพทย์กู้ของเราอีกสักครั้ง เสิ่นเยี่ยน คุณช่วยติดต่อผู้จัดการเหลียงให้หน่อยได้ไหม ให้เขาหาเวลามาพบฉันสักครั้ง”
สำนักงานใหญ่ของกลุ่มชีววิทยาหวนอวี่
บนโต๊ะทำงานตรงหน้าเสิ่นเยี่ยนมีโทรศัพท์มือถือวางอยู่
โทรศัพท์เปิดลำโพง เสียงของเผยซีดังออกมาจากเครื่อง
เบื้องหน้าเขาคือเสิ่นหลีกับผู้จัดการเหลียงที่ยืนหลังตรง
ผู้จัดการเหลียงมีเหงื่อซึมที่หน้าผาก ใจเต้นระรัว
ช่วงเช้าเขาติดประชุม จึงไม่รู้ว่าฝั่งบริษัทความงามทางการแพทย์กู้ส่งเผยซีมาพบ
ผู้จัดการเหลียงไม่รู้ว่าเสิ่นเยี่ยนกับเผยซีมีความสัมพันธ์แบบไหน แต่ทำงานในวงการมาหลายปี เขาย่อมแยกออกว่าใครที่ไม่ควรล่วงเกิน
อย่างเผยซี เป็นคนที่เขาไม่มีวันกล้าล่วงเกินเด็ดขาด
ภายในห้องทำงานเงียบสงัดอยู่ครู่หนึ่ง