“อ๊า!” ไก่ป่าบินพรวดออกมาจากพงหญ้าที่พวกนางกำลังตัดหญ้าให้หมู หยวนเยว่ตกใจจนสะดุ้งโหยง พอหันไปก็เห็นน้องสาวกระโดดพุ่งเข้าใส่ ยื่นมือคว้าปีกไก่ป่าไว้ได้
“ก๊าก ๆ ๆ...” ไก่ป่าตื่นตกใจ กระพือปีกส่งเสียงร้องลั่น ขนไก่ปลิวว่อน
“ถุย!” หยวนซีจับปีกไก่ป่าไว้แน่น แล้วฟาดมันลงกับพื้นอย่างแรง ขนไก่สองสามเส้นปลิวกระเด็น เกือบพุ่งเข้าปากนาง
“ซีเอ๋อร์!” หยวนเยว่รีบพุ่งเข้ามาช่วย ใช้ตัวกดไก่ป่าไว้
“กุกกุกกุ... ก๊าก ๆ...” ไก่ป่าน่าสงสารถูกกดจนสลบไปทันที
สองพี่น้องจับไก่ป่าได้สำเร็จ
หยวนเยว่ดีใจจนเนื้อเต้น พลางใช้เชือกหญ้ามัดขาทั้งสองข้างกับปีกของไก่ป่า “สวรรค์ ซีเอ๋อร์ เจ้าจับไก่ป่าได้จริง ๆ ด้วย!”
ไก่ป่าตัวนี้ค่อนข้างใหญ่ คาดว่าน่าจะหนักราว 2 ชั่ง
เมื่อครู่หยวนเยว่ตกใจแทบแย่ นึกว่ามีงูซ่อนอยู่ในพงหญ้าเสียอีก
หยวนซีปัดขนไก่บนตัว มองไปรอบ ๆ แล้วรีบซ่อนไก่ป่าลงในตะกร้าสะพายหลัง ก่อนใช้หญ้าหมูคลุมไว้
“ไปกันเถอะพี่ เราเอาไปย่างกินกัน”
พลังพิเศษนี่มีประโยชน์จริง ๆ เมื่อครู่หยวนซีแค่คิดในใจว่าต้องจับไก่ป่าให้ได้ พอกระโดดไปก็จับมันได้ทันที
“หา?” หยวนเยว่ทำหน้างุนงง มือกำหูตะกร้าสะพายหลังแน่น “จะย่างกินตอนนี้เลยหรือ? ไม่เอากลับบ้านหรือ? หรือจะเอาไปขายก็ได้”
ได้ยินมาว่าของป่าขายดีในตัวอำเภอ น่าจะได้เงินอีแปะไม่น้อยเลย
หยวนซีส่ายหน้า บีบกระดูกที่ผอมบางของพี่สาวเบา ๆ “ไม่ขาย เรากินกันเอง”
จู่ ๆ นางก็ชะงักเท้า หันกลับไปเดินยังพงหญ้าที่ไก่ป่าบินออกมาเมื่อครู่
“ซีเอ๋อร์ เจ้าหาอะไรอยู่?” หยวนเยว่รีบตามไป