หยวนต้าฮวาปกป้องตะกร้าสะพายหลังของตัวเองไว้แน่น รู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ไม่ได้โยนตะกร้าใส่หยวนซี
แต่ทำไมนางถึงรู้สึกว่าวันนี้หยวนซีดูไม่เหมือนเมื่อก่อนอยู่บ้างนะ
สองพี่น้องวิ่งตะบึงไปจนถึงเนินเขาอีกลูก ถึงได้หยุดพัก
“ฮ่า ๆๆ” หยวนเยว่หัวเราะจนตัวงอ กุมท้องแล้วทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น
“ซีเอ๋อร์ เจ้าไม่ได้เห็นสีหน้าของหยวนชุนหลานเลยนะ เหมือนบ่อส้วมไม่มีผิด”
มุมปากหยวนซีกระตุกเล็กน้อย จะเปรียบได้ตรงเป๊ะขนาดนั้นเลยหรือ
นางนั่งลง แล้วพบว่าเนินเขาลูกนี้มองเห็นหมู่บ้านชิงหนิวได้ทั่วทั้งหมู่บ้าน ทั้งยังมองเห็นที่ตั้งของตระกูลหยวนด้วย
หมู่บ้านชิงหนิวกว้างใหญ่มาก มีบ้านเรือนกว่าร้อยหลัง ประชากรเกือบพันคน นับเป็นหมู่บ้านใหญ่ในละแวกนี้ แต่บ้านส่วนใหญ่เป็นบ้านดินกับกระท่อมมุงจาก ความยากจนเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า
สิ่งเดียวที่น่ายินดีก็คือ หมู่บ้านชิงหนิวตั้งอยู่เชิงเขา จึงไม่เคยมีใครอดตาย
พักอยู่ครู่หนึ่ง หยวนเยว่ก็ลุกขึ้นไปตัดหญ้าให้หมูอีกครั้ง
หยวนซีเด็ดดอกอิงชุนมาปักบนศีรษะ แล้วเอนตัวลงบนกอหญ้า ตั้งใจจะงีบสักหน่อย
หยดเลือดหยดหนึ่งร่วงลงมาจากต้นไม้ พอดีเป๊ะกับที่หยดลงบนศีรษะนาง
หยวนซีเงยหน้ามอง ใบหน้าซีดขาวของคนผู้หนึ่งทำเอานางสะดุ้ง
นางยกมือปิดปาก ไม่ได้กรีดร้องออกมา เพียงรู้สึกว่าคนคนนี้ดูคุ้นหน้าอยู่บ้าง น่าจะเป็นคนในหมู่บ้านเดียวกัน
“พี่ รีบมานี่เร็ว”
หยวนซีตบก้นแล้วลุกขึ้นนั่ง
“มีอะไรหรือ?” หยวนเยว่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย มองไปตามทิศทางที่หยวนซีชี้ “อ๊ะ!”