หยวนซีอัดอั้นจนทุบผ้าห่มเบา ๆ แล้วพูดเสียงกดต่ำว่า “โดนด่าก็โดนด่าไป อย่างไรก็ไม่ได้ทำให้เนื้อหายไปสักชิ้น
อารองกับอาสะใภ้รองขี้เกียจมาตลอด แล้วทำไมท่านปู่ถึงไม่ด่าเขาบ้างล่ะ ก็เพราะรังแกครอบครัวใหญ่ของเราน่ะสิ
ถ้าท่านปู่ด่าพวกท่าน พวกท่านก็พูดไปว่าอายุมากแล้ว เหนื่อยเกินไป เวียนหัวบ้าง ตาพร่าบ้าง หาเหตุผลมาปิดปากท่านก็พอ
หลายปีมานี้ งานในไร่นากว่าครึ่งเป็นพวกท่านทำทั้งนั้น ท่านลองดูสิ ท่านพ่อกับอารองอายุห่างกันแค่ไม่กี่ปีแท้ ๆ แต่กลับเหมือนห่างกันคนละรุ่น”
ซูซื่ออดหัวเราะไม่ได้ ยื่นมือไปจัดผมที่ปรกหน้าผากให้ลูกสาว “ได้ แม่ฟังเจ้า”
ลูกสาวของนางเอ๋ย อายุยังน้อยแท้ ๆ แต่กลับมีแผนการมากมาย ดูท่าจะไม่ใช่นิสัยอ่อนแอเหมือนนาง
อาหารเช้าของตระกูลหยวนเรียบง่ายมาก คนที่ไม่ต้องทำงานหนักได้ข้าวต้มใสจนเห็นเงาคน ส่วนคนที่ทำงานหนักได้ข้าวต้มข้นหนึ่งชามกับหมั่นโถวหนึ่งลูก
หยวนซีมองน้ำล้างชามตรงหน้า มุมปากกระตุกเล็กน้อย
“พี่ พวกเขาไปกันหมดแล้วหรือ?” หยวนซีซดข้าวต้มข้าวกล้องใส ๆ ไปคำหนึ่ง รู้สึกว่ากระเพาะกำลังประท้วง
หยวนเยว่เห็นท่าทางของนางก็รีบล้วงหมั่นโถวครึ่งลูกจากแขนเสื้อส่งให้ แล้วพยักหน้า “ท่านแม่ให้พี่เอามาให้ รีบกินเถอะ”
หยวนซีมองหมั่นโถวแข็งจนแทบกัดฟัน แล้วลงจากเตียงตรงไปยังเล้าไก่ คลำหาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบไข่ไก่ร้อน ๆ ออกมาสองฟอง
ตั้งหม้อต้มน้ำ
นางไม่อยากยุ่งยาก น้ำมันหมูถูกหญิงชราหลิ่วล็อกเก็บไว้แล้ว ต้มไข่กินไปเลยก็พอ