ระหว่างทางไปโรงงาน อี้จงไห่กุมแก้ม เดินกะเผลกไปข้างหนึ่ง โดยมีเจียตงซีวคอยพยุงอยู่ข้าง ๆ
“คุณลุงใหญ่ แม่ของมันมารับตำแหน่งต่อแล้ว เราจะจัดการไอ้เด็กนั่นยังไงดี”
อี้จงไห่แค่นเสียงเย็นชา “จัดการมันไม่ได้ แล้วจัดการแม่มันไม่ได้หรือไง”
“ผู้หญิงคนเดียวมาเรียนงานช่างเหล็ก มีวิธีเล่นงานเธอถมเถไป”
“อาศัยหน้าตาในฝ่ายผลิตของฉัน แค่ไปกำชับพวกช่างคนอื่น ใครจะกล้าสอนเธอ”
“งานช่างเหล็กทั้งสกปรกทั้งเหนื่อย ไม่เกินสามวันเธอก็ต้องร้องไห้จนทำต่อไม่ไหว”
“ถึงตอนนั้น สักวันเธอก็ต้องมาขอร้องฉัน”
เจียตงซีวตาเป็นประกาย ชูนิ้วโป้งขึ้น “คุณลุงใหญ่พูดถูก รอให้เธอมาขอร้องเมื่อไหร่ เราต้องทำให้คนสกุลซ่งคุกเข่าขอโทษต่อหน้าคนทั้งซือเหอหยวน”
......
อีกด้านหนึ่ง พี่ลี่พาซ่งเซียงหยางกับแม่เดินไปทางโรงอาหาร
ซ่งเซียงหยางกำชับว่า “แม่ พอเข้าโรงอาหารแล้วก็ขยันขันแข็งหน่อย เรื่องสำคัญที่สุดคือคุมปากให้ดี อย่าแอบกินของ”
จางซิ่วหลานกลอกตา “รู้แล้วน่า รู้แล้ว คิดว่าแม่ของแกกลับชาติมาเกิดเป็นผีหิวโซหรือไง”
“นี่เป็นเพราะหัวหน้าลี่เห็นใจพวกเราถึงจัดงานนี้ให้ อย่าทำพลาดล่ะ”
จางซิ่วหลานโบกมืออย่างหงุดหงิด “พอแล้ว เลิกบ่นได้แล้ว พูดมากกว่าพ่อแกอีก”
ห้องครัวหลังโรงอาหาร
เหออีจู้นั่งอยู่บนม้านั่ง ไขว่ห้าง มือถือจักกะปีใบใหญ่ ดูดน้ำชาดังซู้ด
เห็นพี่ลี่พาคนเข้ามา เขาก็เงยหน้าขึ้นมองโดยไม่รู้ตัว
พอเห็นชัดว่าเป็นใคร ชาที่อยู่ในปากก็แทบพ่นออกมา
“ป้าซ่งเหรอ”
เหออีจู้วางจักกะปีลงบนโต๊ะ “พวกคุณมาที่โรงอาหารทำไม ไม่ใช่ว่าจะไปฝ่ายผลิตหรือ”
พี่ลี่ยิ้มช่วยคลี่คลายสถานการณ์
“คุณเหอ นี่คือสหายจางซิ่วหลาน หัวหน้าลี่อนุมัติเป็นกรณีพิเศษให้มาช่วยงานครัวที่โรงอาหารของเรา คุณช่วยดูแลเธอให้ดีด้วยนะ”
เหออีจู้เบ้ปาก “ได้ ป้าซ่งมาทำงาน แล้วแกตามเข้ามาทำไม”
ซ่งเซียงหยางกำลังจะพูด
จู่ ๆ ก็มีเสียงคนล้มดังมาจากด้านนอก
ตามด้วยเสียงร้องตกใจของฝูงชน “แย่แล้ว มีคนล้มลง!”
ซ่งเซียงหยางหันหลังวิ่งออกไปทันที เห็นคนงานวัยกลางคนคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น
คนงานยืนล้อมเป็นวง ไม่มีใครกล้าขยับตัวส่งเดช
“เหล่าหลิว! เหล่าหลิว ตื่นสิ!”
“รีบไปตามหมอเร็ว!”
“มีคนไปแล้ว!”