วันรุ่งขึ้น
ซ่งเซียงหยางเลิกงานกลับมาที่ซือเหอหยวน
เพิ่งเดินเข้าประตูเรือน ก็ได้ยินเสียงทะเลาะด่าทอกันดังมาจากเรือนกลาง
เจียจางสื่อผมเผ้ายุ่งเหยิง นั่งร้องไห้อยู่บนพื้น
พ่อแม่ของซุยต้าเหมาชี้หน้าเจียจางสื่อแล้วด่าว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะตงซีลูกแกลากต้าเหมาบ้านฉันไป ต้าเหมาจะไปสถานที่แบบนั้นได้ยังไง”
เจียจางสื่อไม่ยอมอยู่เฉย
“พูดบ้าอะไรของแก เห็น ๆ อยู่ว่าซุยต้าเหมาต่างหากที่พาตงซีลูกฉันเสียคน”
ซ่งเซียงหยางเดินไปหาแม่แล้วถามว่า “สองคนนั้นใครเหรอ”
จางซิ่วหลานยิ้มพลางตอบ “พ่อแม่ของไอ้หน้าม้านั่น มาหาเรื่องจางชุยฮวาน่ะ ลูกกลับมาช้า ได้ยินว่าเขาตีกันไปยกหนึ่งแล้ว”
“ตอนนี้รู้จักโทษคนอื่นแล้วสินะ เมื่อคืนยังบอกว่าลูกตัวเองซื่อสัตย์และทำมาหากินสุจริตอยู่เลย”
เจียจางสื่อถลึงตาใส่ “จางซิ่วหลาน แกอย่ามาพูดจาเยาะเย้ย”
อี้จงไห่เดินออกมาห้ามทัพ “เลิกทะเลาะกันได้แล้ว เรื่องก็เกิดขึ้นไปแล้ว ทุกคนช่วยกันคิดหน่อยว่าจะช่วยคนออกมายังไง”
“จะช่วยออกมาทำไม คนข้างในน่ะ แต่ละคนมีความสามารถ พูดจาไพเราะ แถมมีข้าวให้กินมีที่ให้นอน ดีจะตาย”
“เหล่าอี้ เรื่องนี้พวกเราจะช่วยยังไงไหว ช่วยไม่ได้หรอก”
“นั่นสิ ไม่งั้นแกลองไปถามหัวหน้าหลิวดูว่าจะทำยังไง” ยั่นปู้กุ้ยพูดคล้อยตาม
เจียจางสื่อเห็นว่าไม่มีใครยอมช่วย จึงขยับเข้าไปใกล้อี้จงไห่ “เหล่าอี้ ช่วยพาตงซีออกมาให้ฉันหน่อย พอเขาออกมาแล้ว ฉันจะให้เขาไหว้แกเป็นอาจารย์ ให้เขาดูแลแกไปจนแก่เฒ่า”
ได้ยินเช่นนั้น อี้จงไห่ก็ชะงักไป ก่อนถามย้ำให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้หูฝาด “จริงเหรอ”
“ฉัน จางชุยฮวา เคยโกหกใครที่ไหน” เจียจางสื่อพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจอย่างยิ่ง
ในเมื่อเจียตงซีวเป็นคนที่เขาหวังพึ่งพายามแก่แล้ว
เรื่องยุ่งยากนี่ เขาจึงไม่อาจไม่จัดการ
“เอาละ พรุ่งนี้ฉันจะไปสำนักงานเขตถามดูว่าจะจัดการยังไง”
......
วันถัดมา
อี้จงไห่มาถึงโรงงานรีดเหล็ก แล้วไปหาหัวหน้าฝ่ายผลิต
“หัวหน้าครับ วันนี้เจียตงซีวไม่ค่อยสบาย ขอลาป่วยสักวันครับ”
หัวหน้าฝ่ายผลิตถามอย่างสงสัย “อ้อ ป่วยเป็นอะไรล่ะ”