หลายวันมานี้ ซ่งเซียงหยางเรียนรู้งานทุกอย่างในห้องพยาบาลจนชำนาญแล้ว
พันแผล เปลี่ยนยา ฉีดยา ฆ่าเชื้อ ต่อให้หลับตาก็ยังทำได้ ส่วนงานวาดภาพก็ส่งมอบไปแล้ว เหลือแค่รอโรงพิมพ์พิมพ์เสร็จแล้วไปรับเงินงวดสุดท้าย
กลางคืน
หลังออกจากส้วมสาธารณะ ซ่งเซียงหยางเพิ่งเดินมาถึงแถวประตูซือเหอหยวน ก็เห็นเงาดำคุ้นตาสองเงากำลังโอบไหล่กันอยู่
เขาค่อย ๆ ย่องเข้าไปฟังใกล้ ๆ ให้ตายเถอะ เจียตงลวี่กับซุยต้าเหมานี่เอง
ซุยต้าเหมากระซิบว่า “พี่ตงซี ครั้งก่อนยังไม่สำเร็จ ไปอีกสักรอบไหม”
“ฉันสืบมาแล้ว คืนนี้มีสาวฝีมือดีมาหลายคน ให้ฉันแนะนำให้รู้จักสักคนไหม”
เจียตงซีวลังเลไม่ตก ตอบอย่างลังเลว่า “อีกสักพักแม่ก็จะจัดให้ฉันไปดูตัวแล้ว ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้ไปได้เหรอ ถ้าโดนจับได้...”
ซุยต้าเหมาผลักเขาทีหนึ่ง
“โธ่ พี่ตงซี เพราะอย่างนี้แหละถึงต้องรีบไป พอแต่งงานแล้ว พี่สะใภ้คอยจับตาดูพี่ทุกวัน พี่ยังจะมีโอกาสแบบนี้อีกเหรอ”
ก็มีเหตุผล
คำพูดนี้มีเหตุผลชะมัด
ถึงยังไงถ้าทีหลังเมียถามขึ้นมา ฉันก็แค่บอกว่าซุยต้าเหมาเป็นคนลากฉันไป
“ได้ ไปเร็วกลับเร็ว”
ทั้งสองคนลับ ๆ ล่อ ๆ มุ่งหน้าไปยังตรอกแปดใหญ่
พอได้ยินประโยคสุดท้ายของเจียตงซีว ในหัวของซ่งเซียงหยางก็มีเครื่องหมายคำถามตัวโตผุดขึ้นมา
เรื่องแบบนี้...ไปเร็วกลับเร็วได้ด้วยเหรอ
ขี้เกียจคิดให้มาก เรื่องไปหาความสำราญที่ตรอกแปดใหญ่ เขาไม่สนใจหรอก
สุขชั่วครู่ แต่ถ้าติดโรคขึ้นมาก็ต้องเดือดร้อนไปทั้งชีวิต ไม่คุ้มกัน
......
บ้านตระกูลอี้
เจียจางสื่อนั่งร้องไห้โวยวายอยู่บนพื้นบ้านตระกูลอี้
“อี้เก่า ตงซีหายไปแล้ว ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ฉันจะมีหน้าไปพบอาเจียได้ยังไง”
อี้จงไห่ฝืนความง่วงแล้วถามว่า “เจียจางสื่อ เธออย่าเพิ่งร้องสิ ตงซีไม่ได้กลับมาแล้วเหรอ”