วันนี้เป็นวันดูตัว
เจียตงซีวแต่งตัวประณีตเป็นพิเศษ แล้วเดินเตร่ไปมาอยู่ในลานบ้าน
ซุยต้าเหมา เหออีจู้ ยั่นเจี๋ยเฉิง และหนุ่ม ๆ อีกสองสามคนมองท่าทางลำพองใจของเขา
“แม่ฉันบอกว่า ผู้หญิงที่แนะนำให้ฉันรู้จักคนนี้สวยขึ้นชื่อไปทั่วชนบทเลยนะ เป็นไงล่ะ?”
“ร้อนใจล่ะสิ? วาสนาแบบนี้ของพี่ พวกนายอิจฉาไปก็ไม่มีทางได้หรอก”
พูดจบ เจียตงซีวก็เดินไปยังลานหน้า เพื่ออวดให้บางคนดู
ในใจซุยต้าเหมาทั้งอิจฉาทั้งริษยา
แม่งเอ๊ย คราวก่อนแอบไปตรอกแปดใหญ่ยังโดนจับได้ กลับมาก็โดนซ้อมอีกยก แต่ไอ้หมอนี่กลับดีนัก หันหลังปุ๊บก็ได้ไปดูตัวแล้ว
ไม่ได้ จะปล่อยให้มันแต่งเมียได้ราบรื่นแบบนี้ไม่ได้
เขาขยับเข้าไปใกล้เหออีจู้กับยั่นเจี๋ยเฉิง แล้วกระซิบกระซาบ
“พวกเรามาวางแผนกันไหม ทำให้ไอ้หมอนี่ขายหน้าต่อหน้าคนที่มาดูตัวสักที?”
ยั่นเจี๋ยเฉิงฟังแล้วตาเป็นประกาย “จะทำยังไง?”
เหออีจู้ทำท่าราวกับเป็นสุภาพบุรุษเที่ยงธรรม “ไป ๆ เรื่องชั่ว ๆ แบบนี้อย่าลากฉันไปเกี่ยวด้วย”
“ชิ”
……
ซ่งเซียงหยางเพิ่งออกมาจากเรือนข้างตะวันตก กำลังจะไปร้านสหกรณ์ ก็เดินสวนกับเจียตงซีวพอดี
เจียตงซีวก้าวขวางทางอย่างจงใจ
พอเห็นเสื้อผ้าที่ซ่งเซียงหยางสวมอยู่ เขาก็ชะงักไป
ทำไมถึงเหมือนกับชุดที่เขาใส่อยู่เป๊ะเลยล่ะ?
ซ่งเซียงหยางเหลือบมองเขาแล้วพูดว่า “เจียตงลวี่ หมาดีไม่ขวางทางคน”
เขาได้สติแล้วก็ด่ากลับ “นายเรียกใครว่าเจียตงลวี่? วันนี้ฉันมาดูตัว ไม่อยากถือสานายหรอก”
“เป็นไงล่ะ อีกไม่กี่วันฉันก็แต่งงานแล้ว ถึงตอนนั้นจะเว้นมุมกำแพงบ้านฉันไว้ให้นายสักที่ จะได้ฟังเสียงด้วยไง?”
ซ่งเซียงหยางหัวเราะ “ไม่ไปหรอก แค่เวลาสูบบุหรี่มวนเดียว พอฉันไปถึงก็คงจบแล้ว”