เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน
หมู่บ้านซ่งเจีย
ซ่งเซียงหยางมาถึงบ้านหัวหน้าหมู่บ้านแต่เช้า
ประตูรั้วแง้มอยู่ครึ่งบาน กลิ่นโจ๊กแป้งข้าวโพดลอยออกมาจากข้างใน
ซ่งหมานชางกำลังดื่มโจ๊ก พอเห็นคนมาเยือนก็เงยหน้ามอง
“อ้าว เซียงหยางกลับมาแล้วเหรอ”
เขาใช้แขนเสื้อเช็ดปาก “พ่อแกเป็นยังไงบ้าง ได้ยินว่าคราวก่อนเงินเดือนขึ้นนี่”
ซ่งเซียงหยางยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง
“ลุงหมานชาง สูบสักมวนสิ”
ซ่งหมานชางรับไปดู “บุหรี่ตราเหมยตานเหรอ ไอ้หนู แกไปรวยมาจากไหนเนี่ย”
“คนอื่นให้มาครับ” ซ่งเซียงหยางจุดบุหรี่ของตัวเองด้วย “พ่อผมเสียแล้ว เกิดอุบัติเหตุที่โรงงาน”
รอยยิ้มของซ่งหมานชางแข็งค้างอยู่บนใบหน้า อารมณ์ดีที่ได้บุหรี่ชั้นดีก็หายไปหมด
“ลุงซ่ง...เสียแล้วเหรอ”
ซ่งเซียงหยางพยักหน้า
ซ่งหมานชางจุดบุหรี่แล้วสูดเข้าไปเฮือกใหญ่
“ทำไมไม่บอกกันตั้งแต่แรก เดี๋ยวฉันไปเรียกคนมาช่วย”
“ไม่ต้องหรอกครับลุงหมานชาง พอดีทางเขตบอกว่าเผาศพให้ฟรี ผมเลยจัดการเรื่องของพ่อเรียบร้อยแล้ว”
พอได้ยินว่าซ่งเซียงหยางส่งพ่อไปเผา ซ่งหมานชางก็ตบเข้าที่ท้ายทอยเขาเต็มแรง
“โอ๊ย”
ซ่งหมานชางพูดอย่างเสียดายที่อีกฝ่ายไม่เอาไหน “ไม่มีเงินก็กลับมาบอกพวกเรา พวกเราช่วยกันออกเงินให้ได้ จะให้ฉันพูดกับแกยังไงดีนะ”
ซ่งเซียงหยางแกล้งทำเป็นเจ็บ พลางลูบท้ายทอย
“เอาละ แล้วเช้านี้แกมาหาฉันมีเรื่องอะไร”
“ลุงหมานชาง แม่ผมเข้าเมืองไปรับตำแหน่งต่อ แล้วก็ย้ายทะเบียนบ้านทั้งครอบครัวไปด้วย ที่นาสิบสองหมู่ของบ้านผมอยากโอนให้ชาวบ้าน ไร่ละหกสิบหยวน ลุงว่าได้ไหมครับ”
ซ่งหมานชางเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “ขายนาเหรอ แล้วยังขายแค่ไร่ละหกสิบอีก?”
“แกรู้ไหมว่าที่นาดี ๆ ของบ้านแกมีค่าหมู่ละเท่าไร ต่อให้เป็นที่นาไม่ค่อยดีก็ยังขายได้แปดสิบ ที่ดี ๆ อย่างน้อยก็ร้อย แกจะขายหกสิบเนี่ยนะ?”
“รู้ครับ”
“รู้แล้วยังขายแค่หกสิบอีกเหรอ พ่อแกเพิ่งเสีย ที่บ้านก็ขาดเงิน...”