ซ่งเซียงหยางเดินไปข้างกายซุยต้าเหมาแล้วเอ่ยขึ้น
“ต้าเหมา ฉันได้ยินมาว่าทางตรอกแปดใหญ่ตรวจพบโรคกามโรคหลายคน ได้ยินว่าแพร่ระบาดหนักมาก”
“โดยเฉพาะ... จำได้ว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งชื่อส่วยชุย อีกคนชื่อส่วยเหมย์ สองคนนั้นอาการหนักที่สุด”
ยังพูดไม่ทันจบ ซุยต้าเหมาก็สะดุ้งโหยง กระโดดลุกขึ้นมา
“อะไรนะ?”
เขาพุ่งไปหาเจียตงซีว คว้าแขนอีกฝ่ายไว้หมับ
“พี่ตงซีว จบเห่แล้ว ส่วยชุยกับส่วยเหมย์เป็นโรคกามโรค คราวก่อนเราสองคนยังซื้อบริการพี่น้องคู่นั้นอยู่เลย”
“ซุยต้าเหมา แกอย่ามาพูดเหลวไหล ฉันไม่ได้ทำ!”
เจียตงซีวร้อนใจขึ้นมาทันที สะบัดมือเขาออก
เขาหันไปมองฉินหวยยู่กับแม่สื่อ ก็เห็นว่าสีหน้าของทั้งคู่ดูไม่ชอบมาพากล
เจียจางสื่อรีบขัดขึ้นมา “ไอ้เด็กเวร กล้าป้ายสีลูกชายฉันหรือ!”
“ซุยต้าเหมา หุบปาก อย่ามาพูดเหลวไหลที่นี่!” อี้จงไห่ตวาดเสียงเข้มขัดจังหวะ
ตอนนั้นเอง เหออีจู้ก็เข้ามาร่วมวง
“พี่ตงซีว คราวหน้าจะไปอีกไหม ฉันช่วยเฝ้าต้นทางให้ได้นะ”
ยั่นเจี๋ยเฉิงก็พลอยส่งเสียงโห่ตาม “นั่นสิ พาพวกเราไปเปิดหูเปิดตาบ้างสิ”
“ฉาจู พวกแก...” เจียตงซีวโกรธจนพูดไม่ออก
แม่สื่อหวังจะทนไหวได้อย่างไร คนเดียวพูดอาจเป็นเรื่องเหลวไหล แต่คนตั้งมากมายพูดเหมือนกัน จะมีเรื่องเท็จที่ตรงกันได้หรือ?
“จางชุยฮวา นังแก่หน้าไม่อาย! ลูกชายแกเป็นคนแบบนี้ ยังกล้าให้ฉันไปเป็นแม่สื่อให้อีกหรือ ถ้าฝ่ายหญิงติดโรคขึ้นมา ครอบครัวเขาไม่บุกมาทุบบ้านฉันจนพังหรือไง!”
อี้จงไห่ฝืนใจแก้ตัว
“เรื่องนี้... ตงซีวก็แค่ทำผิดพลาดอย่างที่ผู้ชายทั่วไปทำกัน อีกอย่างพวกเขายังไม่ทันได้เริ่มก็ถูกตำรวจจับเสียก่อน พวกเราไปสอบถามเรื่องราวที่โรงพักมาแล้ว”
“ใช่แล้ว” ซ่งเซียงหยางกล่าวสนับสนุนอย่างจริงจัง “แต่เรื่องแบบนี้มีแค่สองแบบ ไม่เคยทำเลยสักครั้ง หรือไม่ก็ทำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน”
“ว่าแต่ คุณรู้ได้ยังไงว่าพวกเขายังไม่ทันได้เริ่ม?”
“เผื่อเขาทำเสร็จในสองสามทีล่ะ ก็เหมือนบุรุษไปรษณีย์ส่งจดหมาย สอดเข้าไปตามช่องประตูแล้วก็ไป แบบนั้นก็ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้สักหน่อย”