หลังแม่สื่อหวังกลับไปแล้ว
ซ่งเซียงหยางพาฉินหวยยู่เดินเล่นออกมา
ทั้งสองเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กัน
ฉินหวยยู่ล้วงเงินสิบหยวนออกจากกระเป๋า แล้วยัดคืนใส่มือซ่งเซียงหยางอย่างไม่ยอมให้ปฏิเสธ
“พี่เซียงหยาง เงินเยอะเกินไปแล้วค่ะ สินสอดในชนบทมากที่สุดก็ห้าหยวน บางบ้านไม่เอาเงินด้วยซ้ำ”
ซ่งเซียงหยางยัดเงินกลับใส่มือเธอ
“เก็บไว้เถอะ”
“ใครใช้ให้พ่อแม่ของคุณเลี้ยงว่าที่ภรรยาคนสวยน่ารักคนนี้ให้ผมล่ะ”
พอฉินหวยยู่ได้ยินคำว่า ‘ภรรยา’ ใบหูก็แดงก่ำด้วยความเขินอาย เธอเก็บเงินไว้อย่างระมัดระวัง
“งั้นฉันกลับไปขอใบรับรองก่อนนะคะ อีกไม่กี่วันพี่ต้องมารับฉันนะ ถ้ากล้าหลอกฉัน ฉันจะเข้าเมืองไปคิดบัญชีกับพี่”
ซ่งเซียงหยางพยักหน้า “วางใจได้ ต่อให้พระหนีไปได้ วัดก็หนีไม่พ้นหรอก”
ทั้งสองไปร้านขนม
“พี่เซียงหยาง แพงเกินไปแล้วค่ะ พ่อแม่ฉันกินของพวกนี้ไม่ชินหรอก”
ซ่งเซียงหยางลูบผมเธอเบา ๆ
“หาเงินมาก็ต้องเอาไว้ใช้กับคนในครอบครัว ยังไม่ทันเข้าบ้านก็เริ่มดูแลเงินแล้วหรือ?”
ฉินหวยยู่รับขนมมา พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจ เธอก็เขย่งปลายเท้าแล้วประทับจูบลงบนแก้มซ่งเซียงหยาง
นุ่มนิ่มเหลือเกิน
ใบหน้าของซ่งเซียงหยางแดงขึ้นทันที
นี่ผมโดนลอบโจมตีหรือ?
ฉินหวยยู่เงยหน้าขึ้นอย่างได้ใจ
ซ่งเซียงหยางแอบสบถในใจ รอจดทะเบียนกันก่อนเถอะ ผมจะสอบสวนคุณให้ละเอียดเลย
พอมาถึงสถานีรถ
ฉินหวยยู่หันกลับไปมาด้วยความอาลัยอาวรณ์
“จำไว้นะคะว่าต้องมารับฉัน”
ซ่งเซียงหยางยิ้มพลางโบกมือ “ต่อให้ฟ้าถล่ม ผมก็จะไปรับคุณ”
หลังส่งฉินหวยยู่ขึ้นรถแล้ว ซ่งเซียงหยางก็เดินเตร็ดเตร่กลับซือเหอหยวน