ฝ่ายผลิตของโรงงานรีดเหล็ก
เจียตงซีวนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน แต่วิญญาณของเขาลอยไปไหนแล้วก็ไม่รู้
ในหัวมีแต่ภาพฉินหวยยู่ที่ดูงดงามมีชีวิตชีวา
เดิมทีเธอควรจะเป็นภรรยาของเขาแท้ ๆ
ทำไมกัน?
ซ่งเซียงหยาง ไอ้หนุ่มบ้านนอกขาเปื้อนโคลนนั่น มีสิทธิ์อะไรมาตัดหน้าแย่งเธอไปจากผม?
ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งโมโห เผลอใจลอยไปชั่วขณะ จนมือพลาดบาดนิ้วเป็นแผลเล็ก ๆ
“ซี๊ด”
ไม่ว่าแผลจะหนักหรือเบา เจียตงซีวก็รีบเอามือปิดนิ้วไว้ทันที
อี้จงไห่เห็นเจียตงซีวบาดเจ็บก็คิดว่าแผลคงหนัก เรื่องดูแลตัวเองยามแก่เฒ่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันไม่ได้เด็ดขาด
จึงรีบเร่งว่า “ตงซีว รีบไปห้องพยาบาลให้เขาทำแผลเร็ว”
“ไม่อย่างนั้นจะเกิดเรื่องร้ายแรงได้”
พอได้ยินเช่นนั้น เจียตงซีวก็พยักหน้าแล้วรีบวิ่งออกจากฝ่ายผลิต
ห้องพยาบาล
เจียตงซีวเพิ่งก้าวเข้าห้องก็เห็นหลินชิงเสวี่ยกำลังก้มหน้าทำงาน เขายืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น ครู่ใหญ่กว่าจะได้สติ
สาวสวยทั้งหน้าตาดีและมีงานทำ อยู่ใกล้ตัวผมขนาดนี้เลยเหรอ?
นี่ไม่ดีกว่าฉินหวยยู่เป็นร้อยเท่าเลยหรือไง?
น้ำลายไหลย้อยลงมาตามมุมปากอย่างห้ามไม่อยู่
ถ้าได้ผู้หญิงคนนี้กลับไปเป็นภรรยา แล้วใครในลานบ้านจะกล้าหัวเราะเยาะเขาอีก?
“เจียตงซีว น้ำลายไหลไม่ต้องมารักษาที่ห้องพยาบาลหรอก กลับไปเอาผ้าขี้ริ้วที่ฝ่ายผลิตมาเช็ดก็พอ” ซ่งเซียงหยางเตือนจากด้านข้าง
เจียตงซีวได้สติ ถึงเพิ่งรู้ว่าที่นี่มีคนอื่นอยู่ด้วย
เขาหันไปเห็นซ่งเซียงหยาง สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “นายมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ผมอยู่ตรงนี้มาตลอด แค่นายเลือกที่จะมองไม่เห็นเอง”
เจียตงซีวรู้สึกเสียหน้า รีบเปลี่ยนคำพูด “ผมไม่ได้ถามเรื่องนั้น ผมถามว่าทำไมนายถึงมาอยู่ในห้องพยาบาล? โรงงานรีดเหล็กไม่ใช่ใครจะเข้ามาก็ได้”