ลานกลาง บ้านตระกูลอี้
“อาจารย์ ฝั่งฉาจูกับพวกนั้นฝากคุณช่วยดูแลด้วยนะครับ”
“แม่ผมจะรับหน้าที่ขังแม่ลูกตระกูลซ่งไว้ในบ้าน ประกบสองทาง รับรองว่าไม่มีพลาด”
อี้จงไห่ฟังแผนของเจียตงซีวแล้วพยักหน้ารัว ๆ ดูจะพอใจกับแผนนี้มาก “ไปกันเถอะ รอฉันหาเรื่องส่งเหออีจู้กับพวกนั้นออกไปก่อน แล้วค่อยไปรับนางสมรมหลี่”
......
ลานหน้า เรือนหน้า
วันนี้จางซิ่วหลานอารมณ์ดี ตั้งใจจะไปดูเรือนข้างตะวันตกว่ายังมีตรงไหนต้องจัดการอีกบ้าง
เธอเพิ่งเปิดประตูออกมา ก็เห็นก้อนเนื้อก้อนมหึมาอยู่ตรงหน้า
เจียจางสื่อขวางอยู่ตรงประตู มือทั้งสองเท้าเอว ราวกับเทพผู้พิทักษ์ประตู
จางซิ่วหลานไม่อยากทำลายอารมณ์ดี จึงขยับหลบไปด้านข้างหนึ่งก้าว เจียจางสื่อก็ขยับตามหนึ่งก้าว
เธอเดินไปทางซ้าย เจียจางสื่อก็เดินไปทางซ้าย
เธอเดินไปทางขวา เจียจางสื่อก็เดินไปทางขวา
ให้ตายเถอะ กลายเป็นสิ่งกีดขวางเดินได้ไปแล้ว
“แกคันไม้คันมือหรือไง ถึงได้มาหาเรื่องให้ฉันตบ?” จางซิ่วหลานขมวดคิ้ว น้ำเสียงไม่เป็นมิตร
ถ้าเป็นวันปกติ เจียจางสื่อคงด่ากลับไปแล้ว แต่วันนี้เห็นแก่เรื่องใหญ่ในชีวิตลูกชาย เธอจึงอดทนไว้
เธอเริ่มเล่นบทเรียกความเห็นใจ “ซิ่วหลานเอ๋ย พวกเราก็เป็นคนบ้านเดียวกัน ถ้าเธอไม่ช่วยฉัน แล้วใครจะช่วยล่ะ?”
ซ่งเซียงหยางโผล่หัวออกมาจากในบ้าน สีหน้าเต็มไปด้วยคำถาม “แม่ครับ คนบ้านเดียวกับแม่โดนผีเข้าตั้งแต่เช้าเลยหรือครับ จะให้ผมหาไม้มาหนีบนิ้วเธอไว้ไหมครับ?”
“เป็นความคิดที่ดี อย่าลืมหาไม้ที่มีหนามด้วยล่ะ” จางซิ่วหลานพยักหน้าเห็นด้วย
พอได้ยินบทสนทนาของแม่ลูก เจียจางสื่อก็ยกมือขึ้นสูดหายใจลึก จากนั้นกดมือลงพร้อมผ่อนลมหายใจยาว ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์
เธอยิ้มจนเห็นฟันครบแปดซี่ตามมาตรฐาน ก่อนเอ่ยเสียงนุ่มนวล “ซิ่วหลาน พวกเราก็เป็นพี่น้องกัน วันนี้แค่พวกเธอแม่ลูกไม่ออกไปให้เห็นที่ลานกลาง ฉันรับรองว่าจะไม่ไปหาเรื่องพวกเธอ”
“ตลอดไปหรือเปล่า?”
“ภายในหนึ่งเดือน”
“ไม่สนใจ”
เจียจางสื่อไม่สนใจคำพูดเหล่านั้น เพื่อให้จบเรื่องไว ๆ เธอล้วงธนบัตรหนึ่งหยวนออกจากกระเป๋า แล้วยื่นให้จางซิ่วหลาน