คืนก่อนงานเลี้ยงแต่งงานของเจียตงซีว
หน้าประตูเรือนข้างตะวันตกมีเสียงดังขึ้น ซ่งเซียงหยางเปิดประตูออกไปดู ก็เห็นช่างเหลย
เหลยต้าลี้ถือถังใบหนึ่งอยู่ ในถังมีปลาอยู่หลายตัวกับกุ้งอีกนิดหน่อย
“เซียงหยาง ได้ยินว่านายแต่งงานแล้ว พี่มาช้าไปหน่อย ของพวกนี้เอามาให้เป็นของขวัญ”
ซ่งเซียงหยางยื่นขนมมงคลกับบุหรี่มงคลให้ แล้วรับถังมาและมองข้างใน
เขาหยิบปลาขึ้นมาดู
“ช่างเหลย คนที่ให้ปลาพวกนี้มา บอกหรือเปล่าว่ามันเป็นปลาอะไร?”
“เขาบอกว่าเป็นปลาทะเล ตัวอ้วนดี”
ซ่งเซียงหยางวางปลากลับลงถัง “นี่มันปลามัน”
“ปลามัน?”
“มันแบบน้ำมันน่ะ กินเข้าไปแล้วจะท้องเสีย แถมก้นยังไหลมันออกมาไม่หยุด ห้ามก็ไม่อยู่ ไหลได้ตั้งหลายวัน”
สีหน้าเหลยต้าลี้เปลี่ยนไป เขากำหมัดแน่น
“ไอ้สารเลวนั่น!”
เขามองซ่งเซียงหยางด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “เซียงหยาง ขอโทษนะ พี่ไม่รู้มาก่อน”
ซ่งเซียงหยางโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ไม่เป็นไร ของพวกนี้วางไว้เถอะ ไม่ต้องเอากลับไปหรอก ฉันจัดการเอง”
เหลยต้าลี้ทั้งละอายทั้งเสียใจ เพื่อชดเชยความผิด เขาจึงพูดว่า “รอพี่สักพักนะ พี่จะหาเฟอร์นิเจอร์ที่ทำจากไม้เนื้อดีมาให้ ถือเป็นการชดเชย”
พูดจบ เขาก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมา
ซ่งเซียงตงจ้องปลาในถังด้วยความสงสัย “พี่ ปลานี่กินไม่ได้จริงเหรอ?”
“ถ้าอยากให้ก้นไหลมันสามวันก็ลองกินดูสิ”
ซ่งเซียงตงกลัวจนถอยหลังไปสองก้าว “ไม่กิน ไม่กิน”
ซ่งเชียนเชียนนึกแผนดี ๆ ขึ้นมาได้ “น้องชายสามสุดที่รัก ถ้านายกินปลานี่ ฉันจะยอมเรียกนายว่าพี่รอง ดีไหม?”