หลังเลิกงาน
ซ่งเซียงหยางกลับมาถึงเรือนข้างตะวันตก พอเข้าประตูก็ถามถึงผลงานของเด็กสองคนก่อน “วันนี้สองคนนั้นทำงานหรือเปล่า”
ฉินหวยยู่พยักหน้าอย่างว่าง่าย “ทำค่ะ ทำแล้ว กวาดพื้น ซักผ้า แล้วยังตักน้ำใส่โอ่งจนเต็มด้วย”
ซ่งเซียงตงกับซ่งเชียนเชียนที่ซ่อนอยู่ข้างนอกบ้านถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน
พี่สะใภ้ใจดีจริง ๆ
พูดตามตรง ซ่งเซียงหยางก็แอบสงสัยอยู่เหมือนกัน เพราะวันแรกที่แม่ไปทำงาน เขาก็ได้รับการแจ้งเตือนแล้ว
แต่ตอนนี้กลับไม่มีการแจ้งเตือน ไม่ฉินหวยยู่ก็โกหก หรือไม่ก็สองคนนั้นทำงานไม่จริงจัง
ซ่งเซียงหยางมองฉินหวยยู่พลางครุ่นคิด
เธอก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด คิดอยู่ในใจว่าตอนเย็นจะชดเชยให้พี่เซียงหยางอย่างไรดี
ข้างนอกมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
ซ่งเซียงหยางเดินไปเปิดประตู แล้วก็เห็นคนยืนเรียงแถวกันอยู่หน้าประตู
ฉากนี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน อีกแล้ว ทัพคนที่รวมกันแล้วยังแทบหาคนปกติไม่ครบครึ่ง
ซ่งเซียงหยางถามอย่างไม่สบอารมณ์ “มีอะไรอีกล่ะ”
เหออีจู้ยิ้มประจบเต็มหน้า “เซียงหยาง พวกเราอยู่เรือนเดียวกันใช่ไหมล่ะ สอนวิธีช่วยชีวิตคนของนายให้พวกเราหน่อยสิ คราวก่อนพวกเราเรียนไม่ไหว แต่วิธีนี้คงไม่อันตรายอะไรหรอกใช่ไหม”
“ผมได้ยินป้าซ่งเล่าว่า แค่ต่อยท้องคนสองสามทีก็พอแล้ว”
อี้จงไห่พูดเสริม “น้องซ่ง ช่วยชีวิตคนหนึ่งคนย่อมได้บุญมหาศาล ถ้านายสอนวิชานี้ให้ทุกคน วันหน้าหากใครเจอเหตุการณ์แบบนี้ ก็จะได้ช่วยชีวิตคนไว้ได้ นายว่าใช่ไหมล่ะ”
หลิวไห่จงเอามือไพล่หลังแล้วพยักหน้า “ใช่ นี่คือการรับใช้ประชาชน”
หลังฟังคำพูดของพวกเขาจบ ซ่งเซียงหยางก็นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง
วิธีไฮม์ลิคนี้ ถ้าเรียนรู้จนเป็นก็ช่วยชีวิตคนได้จริง ต่อให้มือสั่นจนออกแรงพลาด อย่างมากก็แค่ทำให้คนเจ็บท้อง ไม่ได้เป็นอันตรายมากนัก
“ได้”
ทุกคนตาเป็นประกาย
“แต่ต้องเซ็นหนังสือรับรองก่อน”
“หนังสือรับรองอะไร”